Sunday, December 31, 2006

ilang oras na lang at matatapos na ang taong 2006. napaka-stressful ng taong ito, sa napakaraming aspeto. ang daming hindi magagandang nangyari sa pinas. ang daming pinalagpas na oras dito sa japan. pero ganyan talaga ang buhay. iilan lang ba ang mga taong nagsasabing, "hay, napaka-productive ko ng taong ito". mas marami sigurong tao na napapabuntong-hininga at magsasabing "sa next year, mas pagbubutihan ko. hindi ko na sasayangin ang bawat oras."

eto ang kagandahan ng pagpapalit ng taon. may panibagong pag-asa. pero marami rin naman na hindi na naghihintay ng bagong taon para maimprove ang sarili. bawat bagong araw, bagong buwan, may pagkakataon para magbago.

kaya para sa ating lahat, congratulations sa mga na-accomplish sa taong 2006. at hiling ko na ang bawat isa sa atin ay magkaroon ng isang magandang bagong taon. para sa mga taong naging maganda ang 2006, ipagpatuloy ang magagandang nasimulan. para sa iba na "nagkulang" siguraduhing hindi magiging 2006 ang 2007.

punuin natin ng pagmamahal at respeto sa kapwa, sa kapaligiran, at sa sarili ang papasok na taon.

magkita-kita na lang tayo muli sa 2007.

MALIGO TAYO SA BAGONG TAON!!!!

Friday, December 29, 2006

nagsnow kanina! parang bata pa rin akong natuwa kahit apat na beses na akong nakaranas nang pagpatak ng yelo. talagang inabangan ko ang snow ngayon. sabi sa weather forecast kahapon alas-tres ng madaling araw daw mag-uumpisa ang pagsnow. alas-singko ng umaga na ako natulog kanina pero paunti-unti pa lang ang pumapatak na niyebe.

nagising ako ng alas-onse yata. sumilip sa balcony. isnow! isnow! binuksan ko ang tv at pinapakita sa balita ang kagandahan ng golden temple na may naipon nang yelo sa bubungan nito.

kailangan kong magpiktyur. kaya naman kumain ako at naligo. kaso nang mapili ko na ang aking damit (kailangan pula para maganda ang contrast sa yellow at white) e patapos na ang pagbagsak ng niyebe. hehehe.

may enero at pebrero pa naman =)

*****

matatapos na ang taon. napabayaan ko na itong blog ko. napapabayaan ko na rin ang acads ko. kung kelan matatapos na ako, saka pa ako nag-slack. tsk, tsk, tsk.

may nagbebenta ba dyan ng kasipagan?

Sunday, December 24, 2006

maligayang pasko sa inyong lahat!

merry christmas to all.

at ito ang inihanda kong dance number para sa inyo.

Check this out, man!

Saturday, December 23, 2006

Photobucket - Video and Image Hosting

baka naman isipin niyo na wala akong ginagawa dito kundi magmukmok. lumalabas din naman ako at ini-enjoy ang malamig na hangin at mababang temperatura sa mga kalapit probinsya ng kyoto.

pangatlong luminarie ko na ito sa kobe: noong 2001, 2004, at nito lang dec. 12, 2006. special sa akin ang kobe dahil dito ako unang napadpad. ito ang city ng probinsyang tinirhan ko noongPhotobucket - Video and Image Hosting 2001. sobrang layo. 45 mins mula sa pinakamalapit na train station hanggang sa sannomiya, kobe.
balik na lang tayo dito sa luminarie. 16 years na yata itong ginagawa. 2 weeks sa december. para sa nangyaring lindol noong 1995. nag-iiba-iba ang ayos ng pagkakailaw. parang magkakamukha lang pero bawat taon ay iba ang theme. gumagastos daw ang kobe dito ng ilang daang milyon para mailawan ang isang street. 14 days, mula apat hanggang limang oras bawat araw.

mukhang namang profitable ito. kasi kumikita ang localPhotobucket - Video and Image Hosting business. nagkakaroon din ng mga instant carinderia (na yakuza daw ang nagmamanage --chismis lang) nagbibigay din ng business sa ibang tao. at booming din ang local tourism. hindi lang naman mga foreigners ang mga dumadayo, kundi mga hapon din na mula sa iba-ibang probinsya.

kaya lang, baka daw last luminarie na ito (may chismis din na ganito last year). kasi ang totoo ay hindi na daw kumikita ang local business. yung hawak na lang daw ng yakuza. hehehe. pero ayun, dahil sa baka last na nga ito, at last year ko na dito sa japan, go din ako sa gitna ng pagsusulat sa thesis. kasama ang mga kapwa mag-aaral na stressed sa school, at mas stressed sa pakikibagay sa ibang lahi.

di niyo pala makikita mukha ko kasi kanya-kanya kaming hawak ng kamera. views lang ang nakuhaan ko. imaginin niyo na lang ako dyan, naka-peace sign.
(^o^)v

Tuesday, December 19, 2006

limang araw na lang bago magpasko. sa totoo lang hindi ko maramdaman ito. kahit na noong nakaraang linggo lang ay nagkaroon na kami ng masayang christmas party. magkakaroon pa rin kami ng ilang party para hindi naman basta lang lalampas ang pasko. pero hanggang dun lang yun. party. walang simbang gabi. walang puto-bumbong. walang mga nagtatagong ninang at ninong. walang nangungulit na mga inaanak.

ang meron lang dito ay lamig. kasama ng lungkot. dahil kahit may mga pinoy na parang pamilya na rin ay iba pa rin sa pamilyang nasa pinas. iba pa rin ang ngiti sa atin. mas malalakas at malulutong ang halakhak.

masyado talaga ang attachment ko sa mga bagay na naiwan. pero ganun e. mas feel ko ang pasko sa atin.

Sunday, December 10, 2006

hello all! i am temporarily back. katatapos lang po ng aking presentation kahapon, at sobrang relieved ako. matagal ko ring pinaghandaan ito.

kahapon, bago ang aking presentation, nakikita ko ang aking mga kabatchmate. may mga nakaingiti na at yung iba, pareho ng nararamdaman ko. hindi mo alam kung ngingiti o ngingiwi. at nung natapos ang presentation, sobrang laki ng ngiti ko. gusto kong sumigaw. sabi ng isang pinoy kong kaibigan e ibang-iba daw ako nung sumakay kami ng bus papuntang skul at nung papunta na kami sa isang party. waaaaaaahhhhh!!!! grabe!!!! kailangan na lang ang papel nan ipapasa bago mag-pebrero.

medyo magpaparamdam na rin ako sa inyong mga blog, kapag kailangan kong magpahinga sa kababasa ng technical at academic na babasahin tungkol sa wika at katatawanan.

nga pala, ang kyut-kyut ko kagabi. hahaha! ang ganda ng fit ng black slacks ko at bagay na bagay sa red kong blouse. mukha akong payat. siguro isa yun sa dahilan kung bakit nung nasa harap na ako ng aking audience at pagkatapos sabihin ang intro, tuloy-tuloy ang chika tungkol sa aking papel. bwaaahahahaha!

Sunday, December 03, 2006

whew! nakatapos na rin ako ng isang pinagkakaabalahan.

exam po ang dahilan kung bakit walang activity dito sa aking blog. nagreview po ako. esta nagcram pala. kasi naman itong katamaran ko hindi pa nahanapan ng gamot e. at iyon, natapos na nga ang exam at gusto ko nang kalimutan muna.

focus naman ngayon sa thesis. dapat makapagpasa ako bago matapos ang taon. para naman, may babasahin na ang adviser ko habang nilalamig siya sa winter break. at para naman hindi ako magcram. sa totoo lang, ayaw ko na. hindi ko nga lang alam kung bakit natatrap ako palagi sa ganung sitwasyon.

kaya ayan, para maiwasan talaga, hindi muna ako magbablog. charing! kapag may kailangan talaga akong sabihin at hindi ako matahimik hanggat di ito nasusulat mababasa niyo dito. at bibisita pa rin ako sa inyong mga bahay.

hanggang sa susunod! asta la vista beybs!!! =)

Friday, November 17, 2006

boring na klase
tahimik ang katabi
isip ko ay lumilipad
saan kaya mapapadpad?

gumagawa ng tula
kahit di naman makata
masa nakakatuwa ang ganito
kesa makinig ng lektyur mo

mukhang ika'y nahihirapan
pagpapaliwanag ng kaalaman
sa aming walang kamuwang-muwang
'di mo alam kami'y walang pakialam!



**********
hahaha! ang productive ko sa klase. at least di ako nagdrawing.

HAPPY WEEKEND!!!

Wednesday, November 15, 2006

ang bahay ng dyosa

Photobucket - Video and Image Hosting
at aking personalidad base dyan sa pagkaganda-gandang bahay na ginuhit ko. madalas akong magdrawing kapag tinatamad sa klase. ganyan din. hindi ko lang naisama ang ulap, araw at ibon. ang creative ko, grabe!
Your house tells the world that you ought to be a leader. You are a freedom lover and a strong person. You love your house and family. You are a gifted artist as well. Once you have a problem, you need a friend with you. Your life is always full of changes. You are very tidy person. There's nothing wrong with that because you're pretty popular among friends. Your life is always full of changes.

You will avoid being alone and seek the company of others whenever possible. You love excitement and create it wherever you go. You have a strong personality and you like to command, influence and control people.

You added a flower into your drawing. The flower signifies that you long for love. It also safe to say that others don't see you as a flirt. You don't think much about yourself.
asus. charing-charing. artist daw ako. hindi ako marunong magdrawing, kumanta, humawak ng instrumento. ano kayang art ko? maarte lang, minsan. ok lang akong mag-isa, kumain mag-isa, uminom mag-isa (sa bahay nga lang). hindi ko pa naranasang magkaraoke at magdisco mag-isa. mautos talaga ako. tanong niyo pa sa dalawang nakababata kong kapatid, pati mga pinsan. sinusunod naman kasi ako kaya naman nasasanay din. i long for love. hmmm, nakita ko na, sa pamilya, sa kaibigan, sa tambayan.

sa mga wala pang bahay, punta na kayo dito. umpisahan ang pagtayo ng bahay, kahit sa cyberspace lang muna. lutang muna tayong lahat =)

Monday, November 13, 2006

bukod sa mga wika o language (Tagalog, Japanese, English, Ilokano, Hiligaynon), mayroon ding dialects, nag-iibang anyo ng wika (maaring sa mga salita, punto) depende sa lokasyon, halimbawa ang Tagalog na ginagamit sa Bulacan ay isang dialect ng Tagalog. may sariling dialect ng Tagalog din ang mga Batanggenyo. mayroon din tayong tinatawag na register, o wikang ginagamit depende sa okasyon. halimbawa, mag-iiba ang pananalita mo kapag kausap mo ang iyong kaibigan at isang possible business partner. ibang register din ang gamit kapag sumusulat ka ng showbiz article kesa sa pang-front page na balita. mag-iiba din ang anyo ng ginagamit ng wika kapag nagkukuwento ka sa blog mo ng mga nangyari sa araw mo o kapag meron kang isang komentaryo sa isang isyu.

bakit? kasi hinihingi ng sitwasyon.

nang mabasa ko ang balitang ito, napataas ang kilay ko (kahit sa totoong buhay ay di ko ito kaya). papayagan daw sa exam na magsulat ang mga mag-aaral gamit ang "text speak" dahil ito daw ang nakasanayan na ng mga bata dahil sa dalas ng pagpapadala nila ng SMS o MMS.

may sariling katangian ang text speak na nadevelop dahil sa sitwasyon kung saan sya ginagamit. mahirap nga namang magtype gamit ang hinlalaki (minsan mas maraming daliri) tapos ang liit pa ng keypad tapos limited pa ang bilang ng mga letra. kaya naman para mas mabilis nating maipahayag ang gusto nating sabihin ay iniigsian natin ang mga salita at nagkakaroon tayo ng mga abbreviation para mas mas marami tayong masabi.

ang text speak ay isang register, may tamang sitwasyon para gamitin ito. kung papayagan itong gamitin sa ibang okasyon, mabibigla ang mga tao dahil hindi ito inaasahan. lalo na sa exam. lalo na't walang nakasulat na paraan ng tamang pagti-text speak. lalo na't may epekto ito sa kaalaman natin sa wika.

may magsasabing ang importante ay maipahayag mo ang iniisip mo. tama yan. pero dito sa sinulat ko na inisip ko pa talaga ang mga salitang dapat kong gamitin, inulit-ulit ko pa ang ayos nito, walang kasiguraduhan na 100% ay maiintindihan niyo ang gusto ko talagang ipahiwatig. ang kaya lang nating gawin ay manghula depende sa cues at clues na nakikita niyo dito. paano pa kaya kung gumamit ako text speak? mas madaming hulaan ang magaganap.

kaya naman ang paggamit ng text speak sa pagsusulit ay parang pagsulat ng memo na ipapabasa mo sa boss mo.

"Sir, ms c cald.he wnts 2 no if ur stil on tonyt?pls kol her l8r". maaaring ganyan mo sinulat ang message pero ganyan mo rin ba dapat i-relay sa iyong boss?

pwede rin nating ihalintulad sa pagsusulat ng news gamit ang register sa showbiz.

"ang pandakekok nating lola na si GMA, ayun, windang-to-death na naman dahil may-i resign na ang isa sa mga boys nya dahil tsinugi-tsugi at chinaka-chaka ng mga friendships nya sa cabinet"

pwede yan sa blog ko. pero gugustuhin mo ba yang mabasa sa front page ng isang dyaryo?

maiintindihan mo ang gusto kong ipahayag pero mararamdaman mo na may mali. dahil may mga bagay na dapat ginagawa sa tamang okasyon. nakakakahon pero society rin naman ang nagdikta kung gaano kalaki ang kahon.


***************
nung umuwi ako nung august, bumili ako ng cellphone. nagtext ng ad ang SMART, ang natandaan ko na lang ay may salitang "unli". hindi ko naintindihan. akala ko pa bisaya dahil iniisip ko na 'only' dapat iyon. susme, nag-ooffer lang pala ng unlimited texting ang mga lola niyo.

Wednesday, November 08, 2006

wala akong ibang magawa kundi tumawa habang binabasa ko itong article. humahanap pa ang GMA admin ng kapalit ni DND sec Cruz. nahihirapan daw pumili kung may military experience o civilian. ilan daw sa mga pinagpipilian ay mga taong:

  • vocal defender ni GMA
  • nagblock ng impeachment para di makaabot sa senado
  • pati yung chumaka sa second impeachment
hindi naman pala national defense ang kailangang asikasuhin e, isang maliit na tao lang.

susmaryosepness.

Monday, November 06, 2006

Photobucket - Video and Image Hostingmaraming salamat sa dumadaan kahit wala akong bagong balita. naging masyadong busy lang nitong mga nakaraang araw dahil sa naging bahagi ang aming grupo ng isang event ang PISTAHAN SA KYOTO kung saan nag-organize kami ng dalawang symposium (tungkol sa ODA at buhay ng students at professionals) at mayroon din kaming booth. gumawa kami ng polvoron at banana cake para ibenta. at dahil malaking event, may ilang bigating tao din. dumating ang consul sa osaka at main speaker si orly mercado, na naka-base pala dito sa kobe bilang visiting professor yata.

Photobucket - Video and Image Hosting
Kyoto Association of Pinoy Scholars with Consul General Ramiro-Lopez

Photobucket - Video and Image Hosting
KAPS with Prof. Orly Mercado

gabi na natapos yan pero hindi pa rin ako nagpapigil at humabol pa sa malapit na musuem kung saan pinakita ang mga iba't-ibang uri ng ceramics ng kyoto. hindi pwedeng magpicture sa loob ng museum kaya naman sa labas na lang ako nagpa-photo-op.

Photobucket - Video and Image Hosting
Kyoto Museum (yata, nakalimutan ko pangalan)

sumunod na araw naman ay pumunta kami sa toei eigamura o movieland. makikita dito ang mga sets na ginamit sa pelikula, palakad-lakad ang mga samurai at geisha. nakakalito nga lang kasi may lugar doon na pwedeng magcostume at magpamake-up ng parang character sa isang lumang movie. kaya kahit yung mga pumapasyal din lang dun inaakala ng iba pang pumasyal (tulad naming mga foreigners) na staff ng place. at mega-papicture naman kami. pero itong mga samurai na ito, yan talaga ang trabaho nila. tumayo at magpapicture.
Photobucket - Video and Image Hosting

Thursday, November 02, 2006

hindi ako nakakakita ng multo o ng iba pang elemento na may buhay dito sa balat ng eart. hindi rin ako nakakaramdam. wala akong sexsixth sense. at wala ring third eye. (third, fourth o fifth ear, meron pa siguro). pero kapag hindi ko pa sinimulang gawin, aralin, isulat ang thesis ko, mumultuhin na ako nito. hindi na ako papatulugin. tatakutin ako sa magiging epekto ng kakulangan ko sa disiplina. baka hindi na ako makahinga kapag nakulangan ako ng oras at wala akong nagawa. nakakatakot akong isipin ang aking kahihinatnan kung matatapos ang program ko dito, pero wala akong maiuwing degree. 頑張らなきゃ。言葉だけじゃなく。

****************

sarado ang mga simbahan ngayon. bukas lang ang mga ito sa umagang misa na alas-siyete ng umaga. pinipilit kong gumising ng ganitong oras pero...
hindi kasi inoobserbahan dito ang all saint's at all soul's Day. hindi nobyembre ang buwan para sa alalahanin ang kanilang mga patay, kundi agosto. kailangan ko ng peace and quiet. kahit kalahating araw lang. walang internet, walang music. makikiisa lang at makikipag-usap sa nature.

Monday, October 30, 2006

si paeng sinasalanta ang luzon. signal 3 sa pangasinan. sana naman ok lang ang mga biik ni inay.

*********************

naisip ko na naman yung abo ng sigarilyo. kapag nililipad pala ito ng hangin, mayroong lilipad ng mas mataas, mayroong namang simula pa lang unti-unti nang bumababa. nakadepende ang direksyon nila sa ihip ng hangin. maaaring ang mga akala nating babagsak na e bigla na lang ililipad ng hangin, pataas, sa ibang direksyon. at akala nating magtatagal sa itaas ay bubulusok pababa. basta, sabi nga ni lojik, lahat tayo magiging abo. lahat ay babagsak. kahit gaano katagal sa itaas, kahit gaano kagaling sumabay sa hangin, baba din yan. tatama sa lupa. at matatapakan.

Friday, October 27, 2006

ANG SAYA-SAYA!
MAGPAKASAYA!
high yata ako.
ganda kasi ng gising ko,
at nagbatian kami ni Apong Araw.
karirin ang araw na ito.
hafi friday!
hehehe. wala lang akong maiblog pa.

Wednesday, October 25, 2006

pagtaktak ng yosi mula sa balcony para malaglag ang abo, hindi ito agad na bumagsak. sumayaw muna ito kasabay ng ihip ng hangin. walang pakialam kung saan ito mapapadpad. sa huli, bababa din ito at didikit sa lupa. kung saan ay walang makakabatid. kung gaano kalayo mula sa pinanggalingan ay walang makakaalam.

gusto kong maranasang maging parang abo ng sigarilyo.

Monday, October 23, 2006

sa january 30 o 31 2007 ang pasahan ng aming final research paper, aka thesis. ibig sabihin, meron akong dalawang linggo ng oktubre, apat na linggo ng nobyembre. ganun din sa disyembre at enero. ibig sabihin ulit, labing-apat na linggo o siyamnapu't walong araw para matapos ang rekwayrment na ito at para makauwi akong may degree. ha! at ano na ang nagawa ko? iba't-ibang seksyon ng aking papel. ni wala pang deskripsyon. ha! progress ba itong matatawag?

**********************

natakot ako kaninang umaga kasi dalawang beses akong nasuka na laway lang naman pero maasim, sabay nahilo at nanlamig (parang yung nararamdaman ko (pati siguro ikaw) kung kailangan mo nang umupo sa trono pero aabutin ka 3 minuto bago makarating dito) at nagkaroon ng pressure sa tenga na parang mula sa malalayong lugar ang mga tunog na naririnig.

ngayon, mabuti na naman ang pakiramdam ko. nangangasim lang ang sikmura at parang may hinahanap na lasang hindi ko mawari. naku hindi ko na uulitin ang ginawa kong pagyosi kaninang umaga na kape palang ang pinapasok sa katawan.

Thursday, October 19, 2006

how to celebrate seven years of being together (the long distance relationship way)

  • you wait for him online and you talk about your day, his day, usual stuff.
  • you talk about problems, your problems, his problems, country's problemssss.
  • you ask how things will be when you go home.
  • ask what's keeping the two of you from jumping to the next level of your relasyon.
  • you get answers, a lot of it.
  • you realize you've been chatting for two hours.
  • he greets you happy anniversary first because of one hour time difference.
  • you wait for another hour so that you can greet him.
  • he begs to sleep, needs energy for tomorrow's work.
  • you bargain for another hour. he says OK but then you realize he really needs to sleep for tomorrow's work.
  • you prepare to sleep. the clock strikes 1am, its 12am in pinas.
  • your phone rings. him calling to greet you one more time.
  • you feel happy at the sound of his voice. and you realize you ARE happy.
  • you sleep, wake up then check your mail. he's also checking his gmail account and before you start anything, you chat some more. (wala munang mumog, kape, ihi)
  • you go to school. you think about the number 7. lucky seven. 7-year itch. too long for some, too short for us.
  • you want to go out and celebrate, probably ask your roommate to have a drink (she's also having ldr) but decided against it.
  • he will call. you will call. then another 2-3 hours of chatting.
  • you can't see him today, you can't kiss him, hold his hand. eat together somewhere nice. but still you are happy because you have made the most of what you have right now.
  • seven is indeed a lucky number. but you are luckier. and he is the luckiest.

Wednesday, October 18, 2006

wala akong future sa pagiging sales person o kahit anong klaseng trabaho na kailangang mag-alok ng bagay-bagay, papel-papel, etc.

tinawagan ako kagabi ng office na nagbibigay sa akin ng paminsan-minsang translation job. kailangan daw nila ng titser ng ingles. may sinabing hindi ko masyadong maintindihan, basta pumunta lang ako ng mas maaga bago yung lessong proper. umoo naman ako.

yung hindi ko masyadong maintindihan, nagets ko na kanina. ginawa ko pa! bago magturo, kinailangang magbigay ng flyers sa mga tao para madagdagan ang estudyante. at dahil nandun na ako, at naka-oo na, wala akong nagawa.

binigyan ako ng mga flyers, pumwesto, pinraktis ang mga sasabihin. sa 20 piraso, isa lang, oo ISA lang ang napamigay ko. todo ngiti na ako, ang pleasant ko pa, at talaga namang bukal sa loob ko ang pag-aanyaya. pero, wa epeks.

nabawi naman yun dahil pagkatapos ng pamimigay ng papel, nagturo na ako. dalawang estudyante, mga nanay na, at isang staff. madali lang. sisiw.

matagal na akong di nakapagturo. kahit sandali lang yung stint ko kanina, enjoy ako. at alam kong enjoy yung mga tinuruan ko. at alam ko rin na may natutunan sila. at alam kong para talaga ako sa bokasyong ito.

Tuesday, October 17, 2006

napanood niyo na ba ang pelikulang Magnifico?

kung hindi pa, at wala kayong vcd, puntahan niyo na lang ito.

magnificent.

Thursday, October 12, 2006

pumunta ako kahapon sa lugar na ayaw ko sanang puntahan habang nandito ako at malayo kay nanay. sa ospital.

dito ako tumambay kahapon. isang oras na tambay lang naman pero nalintikan pa rin ang wallet ko.

nakakagat ko kasi ang pisngi ko sa loob (sigurado akong nangyari na din ito sa inyo). nagsugat at nagnana. at dahil hindi na masaya na may sugat ako kasi hindi ako makakain ng maayos at makahikab ng malaki, naggive-in na rin ako at dumaan na sa malapit na clinic.

ayun, sa aking pag-upo, pinanganga ako ng doctor. sinabing may inflammation, may ipinahid saka sinabing tapos na. pagdating ko sa cashier, ito ang binigay sa akin:


at para naman sa niresetang gamot na pampahid at pangmumog, eto naman ang lumabas sa wallet ko:

hay naku. hirap talaga magkasakit. sana lang gumaling na ang sugat para makakain na ako sa eat-all-you-can na barbeque.

Monday, October 09, 2006

tatlong araw ang nakakaraan, ipinagdiwang ko ang pangalawang taon ko dito sa japan. well, hindi ko pala pinagdiwang dahil wala naman akong ginawang espesyal. maliban na lang kung espesyal na para sa akin ang pagkain sa restaurant ng napolitan spaghetti at ceasar's salad.

dalawang taon dito sa bayan ng makabagong teknolohiya. dalawang taon sa bayang maunlad. dalawang taon sa lugar na nakikita na ang lahat ng paghihirap ng isang tao ay natutumbasan ng karampatang gantimpala. dalawang taong nakikisalamuha sa mga hapon na seryoso, may drive sa buhay, matiyaga, weird ang sense of humor (pero madalas kong nakukuha), at may malaking pagpapahalaga sa oras, sa tradisyon, sa kanilang nakaraan, at sa kanilang hinaharap.

hindi mahirap mahalin ang bayang ito. kampante ka na kapag ikaw ay nagsikap, uunlad ka. sa pagtatrabaho mo ay makakabili ka ng bagay na kailangan mo, at madalas ay pati bagay na gusto mo. in general, mabait ang mga tao dito. may mga taong mahirap pakisamahan, mahirap ma-gets, pero kahit saan naman, kahit kalahi mo pa nga e, may mga ganyan talagang tao.

pero sa dalawang taon ko dito, may naramdaman akong kulang. bukod ito sa pamilya at mga kaibigang naiwan sa pinas. at kung ano ang kakulangang ito ay wala pa rin akong sagot. kung ang kapalit sa pagkaunawa ng kasagutan ay pagtagal pa dito, baka mas mabuting hindi ko na lang malaman.

Friday, October 06, 2006

katatapos lang ng klase namin, ang professor ay si adviser na kras ko na may MA sa Law at PhD sa Linguistics. sabay-sabay kaming bumaba ng building pagkatapos ng mahabang kwentuhan. tapos naghiwa-hiwalay na kami. tapos nakita ko ulit... naglalakad pauwi na sa office niya. bitbit ang kanyang briefcase at payong. at mula sa likod, napagmasdan ko kung paano siya maglakad...

may kembot

y oh y oh y oh y?!

Thursday, October 05, 2006

ang pinakaayaw kong nararamdaman ay ang pagsisisi. pero ito ang nararamdaman ko ngayon.

nangyari na ba sa inyo na alam niyo na ang dapat niyong gawin pero hindi niyo pa rin ito ginawa? alam mo na ang magiging resulta ng iyong non-action pero hindi mo pa rin ginawa ang nararapat. at sa huli, wala kang ibang sisisihin kundi ang iyong sarili.

katulad ng nangyayari ngayon sa akin. naglaba ako tatlong araw na ang nakakaraan, pagkatapos ng maulan na weekend. tuyo na dapat ang mga sinampay ko kahapon. bago ako umalis, sinabi sa akin ni roommate na 40% ang tsansa ng pag-ulan. tiningnan ko ang weather report din at yun din ang nabasa ko. mataas na porsiyento na iyon. naisip ko nang ipasok ang aking mga damit. pero umalis ako ng bahay ng di iyon ginagawa. bakit? maaraw kasi ng umalis ako.

pero umulan. at hinayaan ko lang mabasa ang mga damit. kung makakapagsalita lang siguro ang mga sinampay ko, iisa lang ang sasabihin nila: "dapat ipinasok mo na kami sa bahay para hindi na kami nabasa". at ngayon umuulan pa rin at nasa balcony pa rin ang mga damit. hinahayaan ko na lang silang mabasa.

may kontrol sana ako kahapon, pero hindi ko iyon sinamantala.

at ako'y nagsisisi.

Tuesday, October 03, 2006

natutuwa talaga ako kapag may nagpasa ng tag sa akin. kasi, ibig sabihin sa lawak ng cyber space ay may nakakaalala sa iyo. ang sarap ng feeling. salamat ate melai at naalala mo ako. sa totoo lang, sana mabigyan ako ng pagkakataon na makilala ka.

*********************

tamang-tama din ang tag na ito. madalas na naman kasi akong maglakad at tuwing ginagawa ko ito ay palaging laman ng bag ko ang ipodyosa. mahigit dalawang libo ang kanta sa loob nito. minsan, shuffle lang ang ginagawa ko. madalas e pinapakinggan ko ang iba-ibang playlists na ginawa ko. share ko sa inyo ang ilan sa paborito kong pakinggan na sumasalamin din sa ibang nararamdaman ko sa buhay, pananaw sa pamumuhay, etc.

  • What a wonderful world ni Louis Armstrong. Sa dinami-dami ng problemang nangyayari sa iba't-ibang parte ng mundo, umupo ka lang ng limang minuto, huminga ng malalim at pagmasdan ang iyong paligid. "And I think to myself, what a wonderful world".
  • Sa Piling Mo ni Bayang Barrios mula sa album na ALON. Si Paeng ang nagpakilala sa akin nito. Niregaluhan niya ako ng cd at dinala ko dito. At nakilala ko si Bayang Barrios nang minsang pumunta kami sa Conspiracy nitong August lang. Starstrucked ako. Hahaha. Nakakainlab talaga itong kantang ito. "Marahil tayong dalawa, ginuhit na maging isa, magkaagapay habang buhay, sa habang panahon magkapiling".
  • Happy ng Square Heads. Una ko yata itong narinig nung maimbitahan kaming dumalo sa debut ng dating gf ng kapatid ni paeng. Masaya siyang kanta at talaga namang mapapaindak ka. At ako ay isang indakera(?) to the bone. Labo. Pag narinig mo ito, malabong hindi ka mapasabay sa tugtog. Talon-talon ka na lang habang binibigkas ang "I'm gonna be happy". Kung hindi ka pa ba naman magiging masaya niyan, ewan ko na lang.
  • Someday We'll Know na version nina Mandy Moore at Jonathan Foreman. Hindi ko alam kung paano at bakit nagsimula na maging karaoke-goers kami ni paeng. Kaming dalawa lang. Sintunado ako at hindi rin naman maganda boses niya, kaya walang hiyaan. Birit kong birit. At itong kantang ito ay hindi nawawala sa repertoire namin. Title pa lang maganda na at hindi lang natin pwedeng i-limit sa aspeto ng pag-ibig kundi pati na rin sa buhay.
  • Mirai ng Mr. Children at Yozora no Mukou na version ng SMAP. Dalawang kantang hapon na hindi rin nawawala sa listahan ng kinakanta ko tuwing nagpupunta ako sa karaoke. Ang ibig sabihin ng Mirai ay "future". May line dun na "umaretate no bokura no mae ni ha tada hateshinai mirai ga atte, sore wo shinjutereba nani mo osorezu ni irareta" na kapag tinaranslate ko ay "tayong mga isinilang ay may naghihintay na hinaharap na may di mabilang na posibilidad, at kung paniniwalaan natin ito, wala tayong dapat ikatakot" ang panget ko talagang magtranslate. Ang ibig sabihin naman ng yozora no mukou ay "beyond the night sky" (nahirapan ako sa tagalog, kakahiya). ang kanta ay tungkol sa magjowa na nagwa-wonder kung anong meron para sa kanila sa hinaharap.
  • Paano ng APO Hiking Society. Lahat ng kanta ng APO peyborit ko. Pero ito ang pinakanaaalala ko dahil nakita ko ang video nito sa channel 5 pa yata. matagal na panahon na. At si Chin-chin Gutierrez ang artista.
  • Kaleidoscope World ni Francis Magalona. Maniwala kayo, kinakanta ko rin ito sa karaoke. Pinapakita ang iba't-ibang klaseng tao, iba't-ibang uri ng tao, ang mga dibisyon sa pamumuhay na maaring natural o man-made. "Every color, every hue, is represented by me and you".

********************

ang hirap pala gumawa nito. ang dami ko pang pwedeng ilista pero tama na. at para sa papasahan ko, parang halos lahat ng nasa list ko e nakagawa na. paeng gawa ka nga nito. mami ghee, pag hindi ka rin masyadong busy ha. si lojika din dahil october na at dapat gising na siya.

Sunday, October 01, 2006

wagi ako! kagabi habang nagba-bike ako pag-uwi, naglalaro sa aking isipan ang kantang "ako ang nagwagi". naparaos ko na kasi ang unang colloqium. natapos kahapon ang poster session namin. ang isa kong pinagsisisihan e naghabol ako ng oras kaya nakalimutan ko ang aking camera. wala akong sariling piktyur.

balik tayo sa poster session. 20mins para ayusin ang poster, isang oras na babantayan at maghihintay sa mga magbabasa at magtatanong, at 20mins ulit para magligpit ang nakalaan na oras bawat estudyante. natuwa ako dahil nasa first shift ako at naisip ko na wala pang masyadong tao, walang magtatanong, wala masyadong hassle.

pero nang matapos akong mag-ayos nung gabi bago ang takdang araw, naisip ko ulit na sayang naman ang pinaghirapan ko. nagbuhos ako ng effort para dito. mahabang oras din ang ginugol ko. at masasayang siya kung wala man lang kahit isang tao na lalapit sa poster ko na magbabasa at magtatanong. at natapos ang shift ko at naramdaman ko ang satisfaction. hindi naman nasayang ang pagod ko. dumating ang ibang coursemates, nagbasa at nagtanong. dumaan ang mga sensei, humingi ng paliwang at kasagutan. at masasabi ko na, isa akong wagi kahapon.

por dat, dapat hanggang january ako ay busy, busy, busy (academically).

Friday, September 29, 2006

waaaah! nasira ang skedyul ko. ang ganda-ganda pa naman ng plano ko ngayong araw. may TA class ako kaninang umaga, nagkita kami ng isang pinoy exchange student pagkatapos umuwi ako. nagpahinga ng konti bago bumalik sa skul sa pag-aakalang may klase ako ng magkasunod na period, 5th (4:20-5:50) at 6th (6:00-7:30). pagkatapos dapat ng klase ay uuwi na ako sa bahay at aayusin ang aking mga gagamitin para sa poster session namin (dahil graduating) para bukas ng tanghali, sa first shift ng colloqium ay ididikit ko na lang ang kasalukuyang resulta ng aking pag-aaral. but no! kailangang pumalya ang skedyul dahil imbes na 6th period ay 7th period pa pala yung isa kong klase, mula 7:40-9:10. kaya ngayon naghihintay lang ako. hindi ko maasikaso yung poster presentation ko dahil iniwan ko na lahat sa bahay kanina. bopols!

***********************

kumuha ako ng isang klase na tinuturo ng aking thesis adviser. tungkol sa pagkukumpara ng wikang ingles at hapon. anti-chomsky sya. sigurado akong marami akong matutunan. at kras ko siya. hehehe.

**********************

kailangan kong magyosi. hay...

Thursday, September 28, 2006

Photobucket - Video and Image HostingIsang araw umupo ako sa ilalim ng maple tree. Habang humihithit ako ng yosi, napatingin ako sa itaas at nakita na may mga tatlong dahong namumula na. Maaga pa para mamula. Kung ikukumpara sa tao, maaga silang nagdalaga (o nagbinata). Samantalang ang mga kasama nila, ineenjoy pa ang pagiging green. Napaisip ako at naikumpara ito sa tao. Paano kung sa isang grupo, may mga taong mas mabilis na magmature kesa sa iba? Mas mabilis na umabot sa susunod na baitang ng buhay? Maganda ba na nauna silang naka-experience ng mga bagong bagay? O malungkot ba dahil nauna sila habang ang iba ay sabay-sabay na mararamdaman ang mga pagbabago?


Photobucket - Video and Image HostingHabang iniisip ko ito, napatingin ako sa ibaba at iba naman ang nakita ko. Mga nalagas ng dahon ng maple. Kulay berde pa. Ito siguro ang pinakamalungkot. Yung hindi na binigyan ng pagkakataon ng inang kalikasan na maramdaman ang susunod na yugto ng kanyang buhay bilang isang dahon. Hindi na niya mararamdaman ang kanyang pag-mature. Hindi na siya titingalain ng mga tao at hahangaan dahil sa ganda ng kanyang angkin. Matutuyo na lang siya. Hindi na niya mararanasan ang buong cylce ng isang maple leaf.

****************
(Yung unang larawan ay hindi larawan ng maple. Malabo kasi yung kuha ko kaya yan na lang ang pinili ko.)

Tuesday, September 26, 2006

simula na naman ng bago tsapter ng aking buhay. simula ng huling semester ko dito sa aking paaralan. simula para matapos na ang resulta ng mahigit dalawang taon kong pamamalagi dito.

*************

its autumn! its autum! ito ang pinakapaborito kong panahon. malamig na ang gabi. mahirap ng gumising sa umaga. sumasayaw ang mga dahon sa hangin bago sila tuluyang bumagsak sa lupa. namumula na ang ibang mga dahon. kaysarap tumambay sa ilalim ng puno kasama ng kaibigang nagpapalipas ng oras. mas masarap kung ang iyong mahal ang nasa iyong tabi, ramdam ang init ng kanyang katawan habang dumadampi sa iyong mukha ang lamig ng hangin.

(hindi ko na ito itutuloy)

Thursday, September 21, 2006

para kay ate melai:
http://www.youtube.com/watch?v=NudkxhcAx3E
tapos lalabas na rin yung ibang parts =) enjoy. fan ka ba ni claudine?
(hindi ko makita yung sinasabi mong something sa baba ng sidebar =( )
****************
syemay. nakakaiyak ang pelikulang Dubai. ubos tissue ko. maraming salamat sa nag-upload sa youtube.

"Eh ganyan talaga ang kapalaran natin. Ang magsilbi para sa mga foreigners dito at magsilbi sa mga pamilya natin sa Pilipinas." -- Basil (played by Michael de Mesa)

Photobucket - Video and Image HostingSa isang linggo, bago na ang prime minister ng Japan. Kahapon nanalo si Shinzo Abe bilang presidente ng Liberal Democratic Party, ang ruling party. Siya unang magiging prime minister na ipinanganak pagkatapos ng WW2. At dahil dito inaasahan na magkakaroon ng malalaking pagbabago sa pulitika ng japan. Inaasahan na magkakaroon ng bagong reporma. At isa sa mga prioridad ay ang pagbabago ng konstitusyon nila at pagrereporma ng edukasyon. May mga planong palakasin ang ties ng Japan sa ibang bansa sa Asia. Medyo napabayaan daw kasi ito nang maging matatag ang relasyon nito sa US.
Tingnan na lang natin kung ano ang magiging plataporma niya at siyempre kung magiging maganda ang mga ito sa pinas.

Tuesday, September 19, 2006

parang ang tagal kong hindi nag-a-update pero kung titingnan ang date ng huling entry ko, hindi naman pala 48 years ago nang huli akong magsulat dito sa blog.
sa isang linggo pa magsisimula ang pangalawang semestre (huling semestre ko). pero halos araw-araw na akong nandito sa university para magbasa, mag-analays ng data (100times ko na yatang binabasa yung comic strips para sa thesis at hindi na ako natatawa, naiinis na), at para makaiwas sa sitwasyon sa bahay.
sa huling sabado ng buwang ito, magkakaroon kami ng poster session. nakipagkita na ako sa aking adviser para ipaalam kung anong content ng aking presentation. sa susunod na linggo, may consulatation na naman kami para makita niya yung final draft ng aking poster. huwag lang akong magcram, hindi ako magpapanic at magiging maayos ang aking poster.

***********************

espesyal ang araw na ito. may pinagdiriwang ako.
pitong taon na ang nakakaraan (gash, ang lola ko na!). araw ng linggo noon, gumising ako ng maaga para sumama sa tugtog ng kinabibilangan kong performing group. pupukpok ako ng agong simula alas-siyete ng umaga, banda yata sa taft, para i-cheer ang mga estudyanteng kukuha ng board exam.
kahit maaga ako dapat magising, hindi naman ako maagang natulog. may tinapos akong sulat. dalawa o tatlong pirasong yellow pad paper, back to back. doon ko binuhos ang lahat ng aking nararamdaman. mga simpleng bagay na naiisip ko, at mga kumplikasyon nito dahil sa mga taong apektado at maaaring maapektuhan. nilagay ko iyon sa aking bag. hindi pa ako desidido kung dapat ba itong ibigay.
nang matapos ang aming gig, hinatid niya ako. mula taft hanggang sangandaan. at mula sangandaan, uuwi naman siya sa paco. bago siya sumakay ng jeep, binigay ko ang papel. walang inaasahan. para lang malinaw ang mga bagay sa pagitan naming dalawa. at para naman hindi sayang yung papel at tinta ng bolpen na naubos. sabi ko basahin niya kapag nakarating na siya sa bahay nila.

**********************

isang buwan pa ang lilipas bago naging kami (at kung paano, sa isang buwan na rin ang kuwento).

**********************

kung gusto niyong makilala kung sino ang pinakaTYOPENG tao na nakilala ko, eto, pasyalan niyo ang tambayan niya. at mag-iwan kayo ng message na maswerte siya at napansin ko siya.

Friday, September 15, 2006

katatapos lang isang segment sa talk show na pinapanood. isang topic nila ay tungkol na naman sa pagiging mababa ng birth rate ng japan. may mga guest na nagbibigay ng paraan para magcope-up sa future na sitwasyon nila kapag patuloy na hindi tataas ang birth rate. kapag nagpatuloy daw kasi mabubura na ang lahing hapon sa mundo pagdating ng taong 2300.

ang isang inoffer na opinyon na isang guest (ekonomista yata) ay kailangang mag-aral na ang mga hapon ng tagalog. syempre na-peak ang interes ko at bigla akong napabangon dahil sa narinig ko (sa kahit anong topic na nababanggit ang pinas).

ang rason: dahil puro matatanda ang hapon, kinakailangan nila ng mag-aalaga. at syempre hindi na naman kayang alagaan ng isang matanda ang kapwa matanda, di ba? kaya naman kakailanganin nila ng mga foreigners para maging nurses, caregivers, para may mag-alaga sila. at doon papasok sa eksena ang pinoy. dahil ang mga pinoy ang mag-aalaga sa kanila, kakailanganin nilang matuto ng tagalog. nabanggit din na magiging mabuting tagapag-alaga ang mga pinoy dahil sa ating relihiyon. bilang mga kristyano, na paniniwala natin na kailangang alagaan ang mga matatanda. magandang punto. nagulat ako dahil biglang nagsalita ang host (na sikat na sikat, parang dolphy ang status) ng "magandan hapon po". bigla pumasok lang sa isip ko na siguro nakapasok ang artistang ito sa isang bar at naturuan ng mga pinoy na entertainer.

kakaibang view ito. dahil sa kasalukuyan, ang mga nagnanais na magtrabaho dito ay kinakailangang mag-aral ng japanese. para siguradong magkakaintindihan sila ng mga amo nila. (sa totoo lang, ang mga alam kong language program na ikinakabit sa care-giving program ay hindi sapat para maging handa ang isang pinoy na makipag-usap sa isang hapon. mahirap itong aralin. hindi ito namamaster sa maigsing panahon. bukod pa yan sa mga technical terms tulad ng gamot, sakit, etc.) baka mas makatulong nga kung mag-aaral ang hapon ng tagalog at ang pinoy ng hapon.

isang maganda oportunidad na naman ito para sa mga pinoy na nagnanais (o nangangailangan)
mangibang bansa para matustusan ang pangangailangan ng pamilya (noong isang araw lang, nagkaroon ng pirmahan sa pagitan ng pinas at japan na pinapayagaan ang pagtanggap ng 1000 nurses/caregivers na pinoy upang makapagtrabaho sa japan). isang sampla din, kung tutuusin, dahil kung lahat ng may kapabilidad na mag-alaga ay matutuksong mangibang bansa, sino naman mag-aalaga sa mga matatanda natin?

Monday, September 11, 2006

Photobucket - Video and Image Hostinglimang taon na ang nakalilipas. nasa kobe ako noon. exchange student. hindi na masyadong bata pero walang alam (pwede ring walang pakialam) sa mga nangyayari sa paligid hangga't hindi direktang makakaapekto sa akin.

nasa bahay ako ng administrator ng aming apartment. nakalibre yata ako ng dinner nun at nagpalipas oras muna para makipagkwentuhan. binuksan ang tv at dun ko nakita na may eroplanong bumunggo sa isa sa twin towers sa new york. aksidente, ang una kong naisip. hindi ako masyadong nagambala at patuloy pa rin ang pakikipagkwentuhan.

umuwi ako at binuksan ang tv. ayun pa rin ang pinapakita. nasusunog ang twin towers. at pinapakita kung paano ito nangyari. sa limited kong kaalaman sa japanese, nalaman ko na hindi ito aksidente. wala akong ibang magawa dahil tv lang ang meron ako nun. wala akong cable at ang report ay nasa wikang hapon. wala akong access sa internet kaya hindi ko malaman talaga kung ano ba talaga ang nangyayari.

habang nanonood ako, biglang kumalabog ang aking pinto. binuksan ko ito at nandun sa aking pintuan ang isang malaking taong nakatira sa 2nd floor ng apartment namin. amerikano sya, humihingal habang tinatanong kung ano bang nangyayari. tulad ko, wala siyang cable at hindi malaman kung ano ang nangyayari. sa abot ng aking makakaya ng panahong yun, pinaliwanag ko kung anong naiintindihan ko. nagpanic siya, di malaman ang gagawin. bumalik na lang siya sa kanyang kwarto.

limang taon. parang ang tagal na. malayo na sa aking alaala ang mga eksaktong detalye. pero sa kasalukuyan, nararamdaman natin ang resulta ng pangyayaring iyon.

sabi ng amerika "we will never forget". ang daming interpretasyon. sana nga ang hindi nila makalimutan ay mga taong walang malay, tahimik na nabubuhay, na sa isang iglap ay pinagkaitan na ng pagkakataon para lasapin ang sarap at pait ng pamumuhay sa mundo.

Friday, September 08, 2006

Nung simula ng taon, medyo buo na ang loob ko na umuwi sa pinas pagkatapos ng program ko dito. Naramdaman ko na sapat na sa akin ang dalawa't kalahating taon na pag-aaral dito sa Japan. At kailangan ng umuwi para makapagsimula ng panibagong tsapter ng buhay. May balak pa rin naman akong mag-aral pero hindi na dito. Sa ibang lugar naman, at ito rin ang payo ng aking departamento.

Pero bago ako nagbakasyon may nabisita akong website ng isang Japanese university na may program na medyo napukaw ang aking interes. Maaari akong mag-apply para ituloy na ang pag-aaral ko dito pagkatapos ng current program ko na matatapos sa March.

Para makapagpatuloy, kailangang humingi ng extension ng program (read:allowance), siguro para sa susunod na tatlong taon. Mahal kasi ang tuition fee at cost of living dito kaya lahat ng Pinoy na nag-aaral ay sinusuportahan ng iba't-ibang scholarship program. May mga kakilala ako na katulad ng sa program ko na nakapag-extend. Kaya naman, medyo kampante ako na pwede rin akong magtagal pa dito.

Mali ang akala ko. Tinanong ko sa international office kung ano ang gagawin para makapag-extend. Wala pala akong karapatan. May maliit na pagkakaiba sa akin at sa ibang scholars dito. Sila kasi ay sa Japan embassy nag-apply. At ako naman ay recommended ng university ko. Iisa lang ang nagbibigay sa amin ng baon, pero ang nagbabayad ng tuition fee ko ay ang host university ko dito. At wala silang budget para sa mga taong gustong magpursue pa ng higher studies. Medyo nanlumo ako. Wala na pala akong pagkakataon.

Para makabawi na lang sa kanila, hindi ko binigay ang pasalubong ko para sa international office. Hindi nila matitikman ang sarap ng Goldilocks polvoron. Buti nga sa kanila.

Thursday, September 07, 2006

Photobucket - Video and Image Hosting
Paglubog ng Araw
Sept 1, 2006
Sa ibabaw ng ulap
sa pagitan ng
Manila at Japan

Wednesday, September 06, 2006

May bagong sanggol na ang Imperial Family ng Japan. Pagkalipas ng mahigit 40 na taon, may sanggol na lalaki (wala pang pangalan hanggang ngayon). Nanganak kaninang umaga si Princess Kiko na asawa ni Prince Akishino na siyang second-in -line para maging emperor. Yung first-in-line ay si Crown Prince Naruhito na asawa naman ni Princess Masako at may anak silang babae si Aiko. Ibig sabihin, 3rd-in-line ang kapapanganak na lalaking sanggol. Nagdidiwang na naman buong Japan. Feeling ko lang mas hyper ang mga tao noong nanganak si Masako-sama, 4 yrs ago. Para kasing mas mahal ng tao o kaya mas visible si Masako-sama, parang Princess Diana baga.

At dahil sa lalaki nga ang anak ng pangalawang anak na lalaki ng Emperor (nakakalito ba?), medyo tahimik ang debate kung papalitan ba nila ang kanilang batas para papayagang babae ang susunod na tagapagmana ng trono. May tagapagmana na kasing lalaki eh. (Pero may mga babae na rin na nagmana ng trono.) Mapoprotektahan nila ang mahabang tradisyon. At sa alam ko sa kulturang Hapon, talaga naman hanggat maaari ay gusto nilang mapanatili ang kanilang kinagisnang tradisyon. (Obserbasyon ko lang na mahirap silang mag-adapt sa pagbabago.)

Tulad na lang ng pagpapanatili ng Imperial Family. Palagi kong tinatanong sa aking mga sensei kung ano ang role nila sa Japanese society. Status symbol lang daw. Hindi sila nakikialam sa politika. Hindi nga yata sila bumuboto, wala silang apelyido. Hay naku, ang tradisyon nga naman, maaring makapagpalaya, pero mas madalas na nakakapagpakulong.

Monday, September 04, 2006

isang buwan sa pilipinas. parang walang pinagbago. o mas mabuti sigurong sabihing, walang magandang pinagbago. mas maraming nagrereklamo sa hirap ng buhay, sa taas ng bilihin. mas maraming nagugutom. mas maraming batang nasa lansangan.

nakakalungkot talagang isipin na sa bansang kinalakihan at minamahal ay patuloy ang pagdami ng taong gustong kumalawa. taong gustong maranasan ang konting ginhawa sa buhay. gustong maramdaman kung paano magtrabaho at malasap ang bunga ng pinagpaguran.

ano nga ba ang pakiramdam nang magtrabaho ng parang kabayo? matapos mapagod ng katawan ay utak naman ang mawiwindang kung paano pagkakasyahin ang kakarampot na kinita.

natatakot na ako sa nalalapit kong pag-uwi sa bansa at pagsisimula ng bagong buhay.

Friday, September 01, 2006

isang pagpaparamdam para ipaalam na ako'y wala na naman sa piling ng pamilya at kaibigan sa pinas...

isang buwan akong absent sa pagbabasa ng mga kwento ng buhay niyo.

kaya ang gagawin ko sa weekend ay mag-iimpake at magpapaka-update sa happening sa blogging world...

welkam bak to me.

ibalik niyo na lang kaya ako sa pinas?

Wednesday, August 23, 2006

Photobucket - Video and Image Hosting

been there done that ang drama ko. at pag hindi pa naghihirap ang pitaka next year, baka umulit pa! ang saya-saya. ang init-init. ang itim-itim ko!

30 minutes pala bago ko naipost ito. bibisita ako sa inyong mga bahay after sept 1. miss ko na ang mabilis na internet connection.

salamat sa pagdaan niyo =)

Monday, August 14, 2006

Hindi pa ito maayos na post. Pagbalik ko na lang siguro sa land of the rising sun ang mahabang update.

May nakikilala ba kayong wika?

Photobucket - Video and Image Hosting


Poster mula sa Komisyon sa Wikang Filipino.

Tuesday, August 08, 2006

nabuhay po ako. walang matinong post dahil lutang pa. nice to be back. polusyon, trapok, init, bagyo, basura, baha... ok lang, walang problema... kasama yan sa mahal ko sa pinas...

nagparamdam lang...

Wednesday, August 02, 2006

kaldereta
kare-kare
sisig
isaw
squidballs
kwek-kwek
mangga
binyag
davao
kadayawan
eat bulaga
nuts entertainment
sunken garden
cinemalaya
chocolate kiss
UP chapel
Conspiracy
Bros. Mustache
Saguio
blockmates
orgmates
deptmates
calamansi juice
green mango shake
manila bay sunset
yellowcab pizza
thai kitchen
jollibee

PINAS!!!! here i come....

Tuesday, August 01, 2006

Ang Agosto ang Buwan ng mga Wika. Bakit? Kasi sa Agosto pumapatak ang kaarawan ni Manuel Quezon, unang presidente ng commonwealth. Dati, Linggo ng Wika lang ang pinagdiriwang sa school. Ikatlong linggo, kasi August 19 ang kaarawan ni Manuel Quezon. Siya ang tinaguriang Ama ng Pambansang Wika (or something similar) dahil sa ilalim ng pamumuno niya naging aktibo ang paggawa ng mga patakaran patungkol sa wika.

Konting crash course. Nung panahon ng Spain, hindi tayo hinayaang makapag-aral ng Spanish. May mga nakapag-aral pero karamihan eh matataas ang status sa lipunan. Ang nangyari, ang mga Spaniards ang nag-aral ng iba't-ibang wika sa pinas. Nang panahon ng Amerikano, na-establish ang public school system, natuto tayo ng English dahil tinuro ito sa school. Nung panahon ng Hapon, mas pinaboran nila na pagyamanin natin ang sariling wika.

Balik tayo kay Manuel Quezon. Yung sitwasyon ng pinas, maraming isla, maraming ethno-linguistic groups, iba-iba ang wika, watak-watak tayo. Para magkaroon tayo ng simbolo ng pagkakaisa, napagdesisyunang magkaroon ng pambansang wika. Kahit na English ang gamit nun, hindi ito pwedeng ikonsider na pambansang wika. Naturalmente, banyaga pa rin yan. Kaya naman, isang katangian ng pambansang wika e dapat ito ay indigenous. Maraming kinonsider na dahilan at sa huli ay pinili ng kongreso ang Tagalog na siyang pagyayamanin para maging pambansang wika. Ito ang sinasalita sa Maynila, developed ang Maynila, at taga-Tayabas si Quezon. Pero dahil masyadong limiting ang term na Tagalog at ito ay tumutukoy sa isang specific na grupo, pinalitan ito at ginawang Pilipino na siyang itinuro sa paaralan, gamit ang Balarila (naalala niyo pa ba ito) na ginawa ni Lope K. Santos (pronounced as Lope Ka Santos, para tagalog na tagalog). Naging prescriptive ang libro, kung saan kahit mga Tagalog native speakers e nahihirapan. Nagalit ang ibang lingustic groups (lalo na ang mga Cebuano) dahil kung bilang ng speakers din lang naman ang pagbabatayan, di hamak na mas madami sila. Hanggang ngayon, maraming Cebuano na resistant sa Tagalog. Mas gugustuhin pa nilang matuto ng ingles kesa Filipino.

Saan naman galing ang Filipino? Nakalagay sa konstitusyon natin na Filipino ang pambansang wika, na nakabase sa Tagalog at patuloy na pinagyayaman. Pagyayaman sa pamamagitan ng pag-incorporate ng mga salita mula sa ibang indigenous at foreign language. /P/ at /F/ lamang ang nakikitang pagkakaiba sa una at kasalukuyang tawag sa pambansang wika pero dito palang makikita ang pagsama ng ibang elemento mula sa ibang wika maliban sa Tagalog. Kung hindi kayo pamilyar, may mga wika sa Pilipinas, particularly sa Luzon, halimbawa ay GADDANG, na may tunog na /f/ at /v/.

Alam ng lahat na meron tayong 7000+ na isla (lowtide o hightide?) pero alam ba nating lahat na meron tayong higit na 100 na iba-ibang language? Dati sinasabi natin na maliban sa Tagalog, ang lahat ng ginagamit na wika sa pinas e dialect. Yung termino kasing dialect may connotation na mas mababa ang status kesa sa language. Yung mahigit 100 na wika natin, magkakahawig ang istruktura pero magkakaiba pa rin. Halimbawa sa Tagalog gumagamit tayo ng ang, ng, sa, bago ang isang noun. Ganun din sa Ilokano at sa Bikolano. May paraan tayo para magkaroon ng indikasyon kung natapos na ang isang aksyon. Magkakatulad yan. Ang pinagkaiba lamang ay mga salita. Kaya naman pag nag-usap ang Pangasinense at Tausug, gamit ang sarili nilang wika baka mauwi lang sa sapakan o sabunutan dahil hindi sila magkakaintindihan.

Tapos makikigulo pa ang Ingles, na hindi natin maikakaila na importante lalo na't nawawalan na divisions at borders ang mga bagay-bagay, dahil sa internet, globalisation, at iba pa. Kapag may nakilala ka mula sa ibang bansa at kailangan mong makipag-interact, hahanap kayo ng isang wika para magkaintindihan (kahit pa sabihing mas ginagamit natin ang non-verbal langugae kesa sa verbal). At malamang sa hindi, English ang magiging common na language niyo. Lalo na sa bansang katulad natin na ineexport ang human resources, kailangang bigyan mo ng kahit isang sandata ang tao. Matuto ng Ingles. Ang daming kaakibat na isyu.

O di ba? Masalimuot ang language situation natin. Ang sarap pag-aralan. At lahat, may masasabi. Dapat lamang na may inilalaang panahon para sa pagpupugay at pagpapahalaga, hindi lamang ng Tagalog kundi lahat ng wikang sinasalita ng 84million na Pilipino.

Sunday, July 30, 2006

why does inflicting pain on yourself somehow pleasurable?

tulad ng pagbunot ng tumutubong buhok sa paa pagkatapos magshave.

Friday, July 28, 2006

madalas niyo bang maramdaman na wala kayong gana? walang ganang gumawa ng kahit na ano. simula ng dumating ako dito, hindi ko na mabilang kung gaano kadalas nangyari sa akin ito. pero sa totoo lang, hindi ito ang tamang panahon para mawalan ako ng gana. may mga things-to-do ako sa aking planner araw-araw pero itong buong linggo, walang na-accomplish sa mga importanteng bagay na iyon. kahapon ko tinanong sa sarili ko kung ano bang dahilan. wala akong nahanap na sagot.

********

lahat ng nangyayari at di nangyayari dito sa bahay kinaiinisan ko. isinisisi ko pa sa iba. ang kapal kong hanapin ang sagot sa ibang tao, e problema ko naman ito at ako dapat ang humanap ng solusyon.
ang nakakainis pa, ilang beses na sa aking nangyari ito pero mukhang wala akong natutunan sa mga nakaraang pagkakamali. pababalk-balik na mga tanong. hindi mahanapan ng sagot.
sana isang phase lang. at sana ito na ang huli.

*********

nakakatawa ako. ha. ha.

*********

walang wentang post. shemay...

Tuesday, July 25, 2006

SONA kahapon. Hindi ko na-figure kung paano yung video streaming sa inq7 kaya naman ngayon ko palang binabasa ang address. Nasa front page si PGMA, nakapula. Simbulo kaya ito ng pagdiriwang, tapang, nag-aalab na pagmamahal sa bayan (o sa pwesto?).

Akala ko sangkatutak na namang mga numero ang babanggitin para patunayan ang progress ng bansa. Na parang ang mga numerong iyon ay nakakabili ng bigas, nakakapagbayad ng bill sa kuryente at tubig, o kaya ay maaaring tustusin sa matrikula ng anak. Kahit pa sabihing "ayon sa figure na ito, makikitang gumiginhawa ang buhay natin" or something to that effect, iba ang nararamdaman na gumiginhawa ng buhay natin. Pero iba ang strategy yata kahapon. Wala masyadong numero, ang nandun ay mga Pilipinong ipinagmamalaki natin. Mga pinoy na nagbigay karangalan sa bansa, at sa konting sandali e nakapagkaisa ulit sa atin, at naramdaman natin na masarap maging pinoy.

Mautak.

Saturday, July 22, 2006

sakay ng huling tren, pauwi sa pinanggalingan
umupo at sumandal, handang kalimutan ang kapaligiran
sa tulong ng musikang bumubulong sa aking tenga

pumikit, handang umidlip at ipahinga ang isip
ngunit iba ang dinidikta ng aking mga mata
nais nitong manatiling dilat at magmasid

si lolo sa aking tabi, hindi na nakapaghintay
madaling natalo ang katawan sa kapagurang nararamdaman
hindi ininda ang sasakit na katawan dahil sa pagkakahiga sa upuan

si manong na matagal nakatayo, nakahanap ng mauupuan
paglapat ng puwet sa upuan, pagtagpo ng likod sa sandalan
nalasap ang panandaliang kaginhawaan

pasimple akong sumilip sa kaliwa
inayos ang upo at nagnakaw ng tingin sa aking likuran
mga mukhang hapo at lugmok na katawan aking nasaksihan

sa mga matang singkit na lalong naninigkit
mamasid ang kanilang pananabik sa tahanang uuwian
sa lambot ng kamang hintay ng kanilang katawan

Thursday, July 20, 2006

gumagana kaya ang bagong animation na dinagdag ko dito sa blog? tugma ito sa weather namin dito sa japan. walang tigil ang pagbuhos ng ulan. masarap tumambay lang sa bahay. uminom ng kape. magbabad sa harap ng tv o manood ng mga movies habang katabi ang iyong labidabs.
pero ako dito, patapos na ang semester kaya naman balik pagpapanggap ako kahit isang linggo lang. walang magawa kundi lumabas ng bahay at suungin ang ulan. walang panahon para manood ng pelikula. ang meron lang ako ay kape... at labidabs? hay... lalaklak na lang ako ng kape habang kayakap ang aking unan (na kailangan ng labhan ang punda).

Tuesday, July 18, 2006

mahal ang sine dito sa japan. 1800yen ang regular ticket price, pero sa di malamang swerte e binibigyan kami ng foreign student's discount at 1000 lang ang binabayad namin. kaya naman, naging regular movie goer na ako dito. nakakawindang nga lang kasi late kami dati. para kaming nasa probinsya at hinihintay munang matapos ang palabas sa maynila bago mapunta sa probinsya. parang yung Superman, sa august pa ipapalabas. yung X-men 3 sa september pa!
buti na lang kapag pambata, hindi inaabot ng 48 years bago i-showing dito. Photobucket - Video and Image Hostingnang makita namin na showing na ang Pirates of the Carribean 2, pinanood namin agad. Maganda, nakakatawa, nakakagulat. Basta aliw. Panoorin niyo rin. Abangan niyo yung scenes na ginawang kebab si jack sparrow. at yung scene na nagsword fight sa ibabaw ng gulong (nakalimutan ko yung tamang term pero yung parang gulong na wood na ginagamit para sa tubig).
hindi ko lang maintindihan dito sa japan, tahimik ang japanese audience sa loob ng sinehan. puno yung sinehan nang nanood kami pero boses lang namin ang naririnig na tumatawa. parang nahihiyang tumawa ang mga japanese. it boggles me.
medyo nami-miss ko tuloy ang panonood sa pinas. manonood ka habang yung tao sa likod mo kinukwento na sa katabi niya yung buong istorya: "ang mangyayari dyan ganito. susunod diyan ito". yung tao sa kaliwa mo, parang bingi at palaging sinasabi "ano daw? ano daw sinabi?". at yung nasa kanan mo naman parang hindi naiintindihan ang pelikula: "bakit nangyari yun, paano nangyari yun". swerte mo rin pag marami kang kasabay na bata. talagang feeling nila nasa sariling entertainment room nila sila at pag nagtanong sa nanay e rinig mo, kahit 5 rows ang layo sa iyo. windang ka sa audience. pero masaya. mas pipiliin ko pa rin yan kesa yung tahimik na audience habang ikaw e halos gumulong na sa katatawa.

Sunday, July 16, 2006

paano po makaka-raise ng 50million pesos sa loob ng sampung taon?
kung meron kayong alam na pilantropo na interesado, paki-email na lang po ako...


PS: seryoso po ito.

Thursday, July 13, 2006

ANAWNSMENT:

sa lahat ng gustong mabasa ang nabuong kwento ng sampu sa pinakamagaganda at natatanging bloggers, aba'y i-klik niyo lang ito:

ITAAS ANG BUDGET NG EDUKASYON!
MAKI-BAKA, WAG MATAKOT!
DON'T GIVE UP THE FIGHT,
STAND UP FOR YOUR RIGHT!


natakot ba kayo? nag-alinlangan? maniwala kayo, at i-klik niyo lang at tiyak na makikita niyo ang gusto niyong mabasa.

sa mga interesado, may dalawa pa pong kwento na hindi tapos. kapag natapos iyon, tingnan natin ang susunod na mangyayari. sana matapos na. *pressure* *pressure*

RP 17th happiest state worldwide

Maaga pa lang kailangang good news na muna ang binabasa, at hindi yung puro problema sa pulitika (na wala na yatang katapusan talaga). Sabi sa artik, una ang Vanuatu at medyo malayo sa listahan ang mga industrial countries tulad ng Italy, USA, Japan, Canada, Russia, France, Germany, at Britain. Hindi nila nabibigyan ng magandang buhay ang kanilang mamamayan habang nirerespeto ang environment.

Kung ganyan ang index nila, bakit kaya tayo nasa top 20? Masaya ang mga pinoy sa buhay nila, at naalagaan din ang kapaligiran. Hmmm... Siguro yung mga nasa probinsya ang kinuha nilang sample population. Mahirap humanap sa cities ng mga taong kuntento sa buhay nila.

Sabi ng isang taga-Vanuatu, masaya sila kasi kuntento na sila sa kakaunti. Hindi sila consumer-driven at hindi sila masyadong nag-aalala. Umiikot ang buhay nila sa pamilya, komunidad, at pakikipagtulungan sa kapwa.

Naalala ko tuloy yung pinanood kong pelikula noong weekend, Abong. Pelikula ng buhay ng mga Igorot. Simple, masaya, nabibigyan ng solusyon ang mga problema. Maraming tinalakay sa movie na ito pero share ko lang sa inyo yung isang tagpo na binebentahan sila ng solar generator para magkaroon ng kuryente ang baranggay nila. Sa kwento nung nagbebenta, amazed ang mga katutubo. Pero nagulat sila sa kailangang bayaran. Hindi daw nila alam kung saan kukunin ang pera. Explain naman ang saleslady, kapag may electricity, magkakaroon ng irrigationn, makakapagtanim sila ng marami, maibebenta nila ang kanilang mga gulay sa bayan, at dahil kikita sila may pambayad sila para sa kuryente. Marami ding tanong ang katutubo, paano ang mga daan? ang sasakyan? maintenance? at paano kung walang bumili ng produkto nila?

Umuwi ang nagbebenta bitbit ang kanyang solar generator. Napagdesisyunan ng mga katutubo na hindi nila kailangang kumita. Kumakain sila ng tama. Lahat ng kailangan nila nasa ay paligid lang. Konting lang ng buto e hindi na sila magugutom. Nirerespeto nila ang kalikasan, kaya naman nakukuha nila mula dito ang lahat ng kanilang pangangailangan.

Hay, da simpol layf. Lahat naghahangad ng masaya at magandang buhay. Hindi ko alam kung bakit hindi lahat ay naa-associate ang masaya at magandang buhay sa isang simpleng paraan ng pamumuhay.

Tuesday, July 11, 2006

hello po sa lahat. im bak(la!) from a forum i attended last weekend somewhere in nagoya, 2hours by bus from my beloved kyoto.

ang dami kong hindi na nasusubaybayang mga post. kailangang pagbutihin ko sa pagstalk ngayong linggo ng inyong mga blog nang maging updated ulet.

tinatamad pa akong magkwento at parang lumalangoy pa rin ang aking utak sa isang malalim na balon. hindi pa ito nakakaahon para harapin ang mga gawain. nagpupumilit lumagi sa loob ng malalim at madilim na balon. hangga't hindi ito umaahon, hindi nito masisilayan ang liwanag na dulot ng Apo Araw. baka naghihintay pa rin ng pilit o kaya nama'y lambing.

ano na kayang nangyari sa ating kwento? malapit nang makasampu ang grupo ni mami ghee. yehey!!! paano na kaya yung pinasa ko sa singapore at sa germany? baka konting kulit pa sa inyong mga tinagayan (o utos, pakiusap, o kung ano man) para umikot pa rin at matapos ang kwento. sana matapos na natin yan kasi may naisip na naman akong pagkakaabalahan natin. hehehe. medyo mapagparusang diosa ang drama ko ngayon.

ano ba itong post na ito? parang email. sensya na.

magsisikap ako sa susunod. (^_^)v

Thursday, July 06, 2006

anong ginagawa niyo
kapag natagpuan ang inyong sarili
na hindi makita ang direksyong
gustong tahakin?

Tuesday, July 04, 2006

dahil pinaglalaanan ng oras ng mga bloggers yung aking "bagong tag" nararapat lang na sumagot din ako sa mga TAGay na pinasa sa akin. ate neng, magpapakilala na ako! m(_ _)m

GETTING TO KNOW YOU!

Name: RIA (may ELIZA sa baptismal certificate ko pero sa birth wala, hanggang ngayon di ko pa rin alam kung bakit)
Country: Perlas ng Silangan pero nagpapaka-___ sa lupa ng mga sakang (term of endearment ko iyan, wala sanang masaktan)
Birth Place: QC
Birth Date: Feb. 8
Zodiac Sign: Aquarius (deep,passionate,loving,pero may toyo minsan! -- kinopya ko kay mami ghee. hehehe!)
Any siblings?: Dalawang makukulit na babae. Dakilang panganay ako.
Schools: St. James, QC; St. Theresa's School, QC; UP; Kansai International University, Ritsumeikan University (last two schools in Japan) (parang ang sipag kong mag-aral!!!)
Motto: dati "If they can, why can't I" pero hindi ko naman sinunod ever. ayaw ko nang nakukumpara kase. ngayon naman, wala akong maisip e.

GETTING TO KNOW YOU MORE!

Describe yourself: sabi ng lalabs ko, maganda, seksi, mabait, mabuting kapatid. sabi naman ng nanay ko: "Ria, wag mong kutkutin yang mga tigyawat sa mukha mo, lalo kang papanget!!!" hehehe.
Favorite Food: adobo, sisig, daing na bangus, french fries, pizza, at iba pa. matakaw ako, halos lahat kinakain ko. nakakain na ako ng uod sa mindoro. ang hindi ko lang kinakaya e yung burong kanin (grabe ang amoy), at yung itlog ng malalaking langgam na inuuwi ng uncle ko.
Favorite Drinks: tubig, green mango shake, mango juice, calamansi juice, at iba pa. iwas coke na ako e.
Favorite Movie: kilig movies, nakakaiyak movies, nakakatawang movies, at movies na ini-engage ka sa pelikula
Favorite Actor: Johnny Depp, Jude Law, Eddie Garcia
Favorite Actress: Sharon Cuneta, Julia Roberts, Natalie Portman (sila lang naiisip ko ngayon e)
Favorite Song: Gary Granada's Iisa, Kasama; Bayang Barrios' Sa Piling Mo, Malayo man Malapit din, APO songs, Parokya ni Edgar's Ordertaker, at marami pang iba
Likes: eating (una talaga!), travelling, walking with Ipod Dyosa, biking kapag hindi mainit, corny and green jokes, karaoke, game center, japanese drama, anime, manga, songs
Dislikes: taong gawa sa tupperware, pagpupuyat dahil sa cramming (pero palaging nangyayari)
Chumboys: konti lang, pero sikat. hehehe.
Chumgirls: mas madami kesa chumboys

A LITTLE PERSONAL!

First crush: nakalimutan ko na pangalan pero klasmeyt ko nung kinder 2, kamukha ni paolo contis
When/where did you meet: st. james, 1986 siguro un
Who was your first kiss: lalabs
Who was your first bf: lalabs is my first bf
Describe your first bf: korni, mapagbigay, matakaw, lampa, mabuting nilalang, pero maraming kapangalang kriminal!
When/where did you met: UP faculty center, 2nd year college, 1st sem
Are you still together: yes. sana magtagal pa. like forever ba (gross na ba?)
If not why: not applicable N/A
Do have any plans to get married: meron naman
What makes you love/like him: madami, worth a separate blog entry
Do you plan to have kids: meron
How many: dati gusto ko ng anim. pero ngayon dahil mahirap ang buhay at mahirap manganak, anim na lang =)
What have you learned from the circle of life: May rason ang lahat ng nangyayari. Kapag hindi mo pinagbutihan ang isang bagay, walang ibang dapat sisihin kundi sarili mo. Kung may gusto kang gawin, simulan mo.

wala na ba? yun lang? yun na yun? hehehe.


at dahil halos lahat ng nasa list ko ay mga bagong blogmates, sana sina rho-anne, paolo, at jairam magsagot din nito para magkaalaman na tayo.

Monday, July 03, 2006

DEATH NOTE ROCKS!!!

Photobucket - Video and Image Hosting

Ang Death Note ay isang pelikulang inadapt mula sa isang manga. Ayon sa kwento, may mga notebook ang mga shinigama (god of death) kung saan doon nila sinusulat ang pangalan ng mga taong mamatay. Kapag naisulat ang pangalan doon sa notebook at walang naka-specify na dahilan ng pagkamatay, dedo na after 40 seconds dahil sa heart attack. Pwede mong ilagay ang dahilan o paraan ng pagkamatay, ang sitwasyon kung paano at kailan mamatay.

Sa pelikula, hindi malinaw kung nawala or tinapon ng death god na si Ryuku ang death note niya. Ang nakakuha ay isang university student si Raito na anak ng isang pulis. Matino, matalino yung student at nag-aaral din siya para makapasok sa police department. Na-hack niya ang computer ng police department at nakita niya na maraming kriminal ang hindi nahuhuli o kaya ay hindi pa nahahatulan. Kaya parang nadidis-ilusyon siya sa role ng kapulisan.

Napulot niya yung death note. Ang pangunahing gusto niya ang mahatulan ang mga masasama at mawala ang kriminalidad at magkaroon ng isang payapang society. Siyempre maraming twists. Kakaiba talaga mag-isip ang mga Hapon.

Kung makakapulot ako ng death note sino o ano kayang uunahin kong isulat? Atake sa Malakanyang? Lindol sa Kongreso? Magkakalat ako ng lagim....

Ikaw, magkakaroon ka ba ng lakas na loob na magsulat sa death note?

Saturday, July 01, 2006

sacrificial lamb.

ginagamit na termino sa iba't-ibang field. sumisimbolo ito sa isang tao (pwede ring bagay) na nagpaparaya o nagsasakripisyo ng kanyang sarili para sa ikabubuti ng nakararami.

lumabas ito kagabi sa BS na pinupuntahan ko. nagshare kami tungkol sa aming pamilya. tatlo kaming nag-uusap-usap at lahat ay nakaranas na mawalan ng miyembro ng pamilya.

mahirap tanggapin ang pagkamatay ng isang kapamilya. dahil sa sakit at galit, matagal bago nating makita o maunawaan ang rason kung bakit nangyari ang mga ganoong bagay.

pero kapag nawala na ang galit, malalaman natin ang dahilan sa likod ng mga hindi magagandang pangyayari. na ang kamatayan ay sumisimbolo rin ng isang bagong buhay, isang bagong kabanata.

sa pagkawala halimbawa ng tatay, nanay, o kapatid, nagbubuklod ang mga naiiwan, nagiging mas malapit. may tumatayong miyembro na nagbibigay at napagkukunan ng lakas ng loob ng bawat isa.

kahapon medyo nasagot ang matagal ko ng tanong sa pagkamatay ng kapatid ko. nag-iba ang buhay namin, ang pakikitungo ko sa pamilya ko simula ng mawala siya. hanggang ngayon nakokonsensya pa rin ako. pero naliwanagan ako sa mga sinabi sa amin. nalaman ko kung bakit kailangang maging sacrificial lamb ang mga magulang o kapatid natin. pinaintindi kung bakit kailangang may mga taong sinasakripisyo/nagsasakripisyo para sa nakararami. parang si Jesus ba. hindi dapat tayo humihinto sa event ng pagkamatay. kailangang malagpasan natin iyon at hanapin, alamin at intindihin kung bakit kailangang mangyari iyon.

Thursday, June 29, 2006

namimiss ko na ang boypren ko. mag-iisang taon na naman simula nang huli kaming magkita. buti na lang at magbabakasyon na at pwede akong makauwi. meron akong pinost sa luma kong blog tungkol sa mga moments namin ni lalabs. ibabahagi ko ulit dito. (either inlababo ako o wala lang ibang maiblog dahil iniisip ang thesis)

hindi naman ito bastos. baka mandiri lang kayo or mapaisip kung lahat ba ng sabay na toyo sa adobo e nahigop ko at umakyat sa utak.

kung wala kayong magawa, dahil sa sobrang pagod, walang pera, o dahil tinatamad lang here are some suggestions, tried and tested, to liven up your relationship :)

10) Kung pareho kayong teacher, magcheck na lang kayo ng mga exams... kanya-kanyang check o palitan. Together... kahit saan... forever... kahit kailan... o di ba ang sweet? (MAJOR YUCK!)

9) Pagmasdan ang isa't-isa ng matagal na sandali. Saka isa-isahin ang mga chaka at dapat iimprove sa mukha at katawan ng iyong kaharap. :)

8) Kung medyo naglalakihan ang mga tiyan dahil sa sobrang kain, gumawa ng music or beat gamit ang tiyan bilang drums. Sabayan ng dighay at indak (pwede rin ng utot)... A couple that makes music together, stays together. :)

7) Kumandirit from point A to point B. Mas malayo, mas maganda. Walang dayaan. Siguraduhing may pambili ng tubig after para walang bagang puputok...

6) Kumuha ng kapirasong tissue paper o kung wala naman kahit anong papel na malinis at di masyadong matigas. I-rolyo ito. Unti-unting ipasok sa butas ng ilong ng inyong wishart. Kung mahal ka talaga niya, papayag siya at hahatsing kung kelan mo gustuhin... (Masarap naman yung feeling ng bumabahing eh!)

5) Kakailanganin niyo ng unan. Humiga ang isa sa inyo. Pumwesto naman ang isa sa harap ng partner at maghanda para sa freefall. Siguraduhing nakapwesto ang unan sa harap ng babagsak na partner, para hindi mauwi sa kung ano man (^-^)

4) Magtanggalan ng whiteheads, blackheads, pimples, buhok sa ilong, mangilang-ngilang balbas at uban habang nasa jeep at stuck sa traffic. Nakikiskis mo din naman yan nang di mo namamalayan.

3) Humanap ng payong na tinitiklop at automatic na bumubukas. Ipatong itong pabaliktad sa hita. Pindutin ang pindutan. Instead na bumukas ang payong, biglang tataas ang handle. Iwasang mailapit ang mukha. Baka maghugis payong ang future hubby :)

2) Maghawakan ng kilikili. Left hand sa right armpit at right hand sa left armpit, ang unang makiliti, may batok!

1) Magturo ng something sa itaas habang ang siko ay nakapatong sa hita mo. Ang challenge ay kailangang pumasok ang index finger sa ilong ng jowa nang ulo lang ang ginagalaw niya. Mahirap talaga 'to, pero may mga minamalas at nasa-satisfy ang objective ng game. Minalas na ako :). Para mas kadiri piliin ang panahon na may sipon ang kalaro.

Pakibalitaan na lang ako kung may gagawin kayo dito at kung magiging successful ito.

Wednesday, June 28, 2006

bukod sa sakura, marami pang magagandang bulaklak dito sa japan. sa pagitan ng marso at abril, namumulaklak ang ume (plum) at sa buwan ng hunyo hanggang panahon ng taglagas, makikita naman ang ajisai (hydrangea). (yan ang picture kasi baka di kayo familiar sa hydrangea tulad ko).

Photobucket - Video and Image Hosting

dinala kami ng aming host father sa isang templo na maraming tanim na ajisai. iniisip niyo siguro bulaklak lang o bulaklak na naman. naisip ko rin yan. marami naman sa kalye niyan. kahit hindi na dumayo sa espesyal na mga lugar, makikita namin iyan habang naglalakad, tanim ng kapitbahay.

hindi lang namin dinayo, nagbayad pa ang host namin para makapasok kami. e sa totoo lang parang isang malaking hardin lang naman na puro ajisai ang tanim. kung ira-rationalise mo, sayang pa ang pera. pero hindi ganyan mag-isip ang hapon.

suportado nila ang local attraction. buhay na buhay ang local tourism. naisip tuloy ng isa kong kasama na sana ganyan din sa pinas. yung maliliit na bagay. hindi naman siguro kabigatan ang magbayad ng 10 piso para sa ganitong klaseng atraksyon. halimbawa, sa UP na lang (ito lang kasi ang pamilyar akong lugar). ang ganda ng university avenue kapag marso. sa gitna ng daan makikita ang sunflower (minsan monstrous sa laki). baka pwedeng i-develop yun. o kaya maghanap ng iba pang lugar (meron siguro sa may philcoa) na pwedeng pagtaniman ng sunflower na pwedeng maging local tourist spot. pwede ring lugar para sa mga pre-wedding pictures (hehehe). syempre kailangan, reasonable ang presyo at hindi magiging sorta kapitalista ang dating.

nagba-babble lang ako dito. hindi ko alam kung feasible ba yan. pero sigurado ako na marami sa kakilala ko na gugustuhing may magandang lugar na malapit at madali nilang puntahan. para magrelax at i-enjoy ang oras.

Monday, June 26, 2006

subukan nating magstart ng isang bagay.

naalala ko na isa itong activity sa logbook ng isang org ko nung college. at kanina habang nasa TA class ako, ginawa ring ito ng prof para i-demonstrate na importante ang pagkakaroon ng coherence sa isang sulatin. at kung ano ang epekto ng hindi konektadong mga ideas. sa academic writing, bagsak yan. pero dito sa gagawin natin, walang babagsak.

mekaniks:
1. magsusulat ako ng isang maigsing kwento at may itatag na mga tao.
2. itutuloy nila ang kwento sa kanilang blog nang hindi sinusulat ang naunang kwento.
3. mag-tag ng iba pang bloggers para madugtungan ang kwento.
4. sa mga na-tag, dudugtungan ang kwento base lamang sa sinulat ng nag-tag sa kanila.
5. bawal hanapin at basahin ang mga naunang kwento.

nakakalito ba? tingnan natin hanggang saan ito makakarating.

ang kwento (simple lang kasi hindi naman ako writer e):

Chapter 1

Salamat naman at dumating na ang dyip. Labing-limang minuto rin akong naghihintay sa ilalim ng araw. Akala ko wala na akong iiitim pero... Lagot na naman ako sa alaskador kong kapatid hindi na naman ako tatantanan nun. E sa totoo lang mas sagana naman siya sa melanin.
Sumakay na ako ng dyip at pumwesto sa likod ng drayber. Tutal malayo pa naman ang bababaan ko. Hindi na nag-antay ng pasahero ang drayber at nagsimula na kaming magbiyahe.

(Itutuloy)

hindi pa decided kung anong theme ng istorya. bahala na sila ghee, melai, at neng. kapag naging sucessful at umabot ng 10 ang nagtuloy ng kwento, ipopost ko ulit dito at tingnan natin kung paano mag-isip ang mga bloggers.

peace.

Friday, June 23, 2006

apat na araw na walang post.

nangangapa na naman ako sa ginagawa ko dito. matatapos na ang semester ng walang academic output. at bilang estudyante, kasumpa-sumpa ito.

kasalanan ko rin. hindi ko magawang maupo at tutukan ang data na matagal nang nandyan. ang daming distraction. maliliit na distraction na ako rin ang nagpapalaki.

tinatanong ko na naman ang sarili ko kung kaya ko bang tapusin ang sinimulan dito. at dahil pumunta ako dito para makakuha ng degree, hindi option ang umuwing walang natapos. pero ayaw ko namang itong tapusin ng basta-basta lang. ayaw kong bumalik sa pinas na guilty at iniisip na hindi ko ginawa ang kaya kong gawin.

at para mangyari yun, kailangang umpisahan ko na ang matagal ko na dapat na sinimulan.

at uulitin ko lang ang sinulat ko sa itaas: nangangapa na naman ako...

Tuesday, June 20, 2006

bakit kapag ang nakalagay sa YM status mo e katulad ng BUSY, DO NOT DISTURB, etc. e siya namang daming mag-PM sa iyo para makibalita? natural ba talaga sa tao na hindi sundin ang mga paalala? kaya naman pag ako'y nalolongkot at nangangailangan ng makakausap, ilalagay ko bilang status e WAG ISTORBOHIN, MARAMING GINAGAWA, etc. papansin kasi ako e.

Sunday, June 18, 2006

Biruan namin sa bahay na si papa ang bunso sa pamilya namin. Madalas magkatampuhan si papa at si bunso. Pinapatulan kasi ni papa si bunso. Pikon ang bata at sutil naman ang isip-bata si tatay.
Natatandaan ko na si papa ang naiiwan sa bahay namin, si mama ang nagtatrabaho. Si papa ang naghahabol sa amin, minsan may hawak na sinturon o tsinelas sa isang kamay at platong puno ng gulay naman sa kabila. May mga memories din ako na siya ang naglalaba ng uniform namin.
Nang naghayskul ako, ulirang rebelde ako, pasaway sa lahat ng utos ng parents. Lahat ng yata ng klaseng project naidahilan ko kapag late ako umuuwi. Naalala ko pa na sobrang pinagalitan ako ng tatay ko nung hayskul ako. Matigas daw ang ulo ako (wala pala dapat daw yan), baka hindi ako makatapos ng aral pag nagpatuloy ang pagiging pasaway ko. Umiiyak ako noon, nakaharap kay tatay (iniisip na mali siya), habang pinaplantsa niya ang uniporme ko.
Tahimik lang si tatay. Kaya pag nagsalita naman e talagang takot ako sa kanya. Hindi ko magawang makapagpaalam sa mga lakad. Pag nagsalita parang galit.
Pero iba na ngayon. Siguro dahil sa adult (naks, adult!) na ako at may mga nangyari sa pamilya namin kaya naman naging mas open kami sa isa't-isa. Mas maganda ang relasyon namin. Wala na ang takot ngayon, puno ng respeto. Kahit ano pa siguro isipin ng ibang kakilala namin na kulang kay papa, napupunan niya ang mga iyon sa ibang paraan.

Tatay, HAPPY FATHER'S DAY po!!!

--------------
Marami pa sana akong gustong isulat kaso hindi ako sanay magseryoso. At parang hindi dito ang tamang lugar.

Saturday, June 17, 2006

i've just recently appreciated our tiny balcony. dati dito lang namin sinasampay ang mga nilabhan. ngayon, naeenjoy ko na ang sunset mula sa balcony namin. ngayon lang kasi ako nakakauwi ng maaga. last year, hanggang 9pm ang klase ko araw-araw kaya naman hindi ko nadiscover na maganda pala ang view mula sa parte ng bahay namin na iyon.
Photobucket - Video and Image Hosting

Photobucket - Video and Image Hosting

Sarap pagmasdan ng ganyang tanawin. Nakakapag-isip ka at nagkakaroon ka ng pagkakataon na ma-appreciate ang maliliit na bagay. Tulad ng peace na nararamdaman habang nakatitig sa labas ng bintana at may hawak na yosi.

Thursday, June 15, 2006

nakabalik na ako sa haybol ko dito sa kyoto. nanggaling pala ako ng tokyo at rumaket simula lunes ng gabi hanggang miyerkoles ng gabi. pag nangangailangan ka nga naman ng datung...
at dahi puro raket lang inatupag ko at weekdaay pa, hindi nangyari ang balak kong pakikipag EB kay mami ghee . next time na lang pag mas matagal akong magstay sa tokyo.

***********
wagi ang aming selebrasyon ng independence day nung nakaraang linggo. bago ang party, may misa muna, in tagalog. first time iyong nangyari kaya naman maraming nagsabi na feel na feel nila ang misa. kaming mga estudyante ang nag-decorate, nag-emcee, nagturo ng sayaw, nagsayaw, at kumanta. all around at all over ang mga byuti ng mga iskolar kuno. first big project ng aming bagong tatag na grupo, and Kyoto Association of Pinoy Scholars o KAPS (kasi makakapal mukha namin!) at ang pinaka-importante sa lahat, kumita ang aming polvoron, pastillas at yema. hehehe. pwede naming pagkakitaan ito.

************
nung nasa tokyo ako, pinanood namin yung soccer game ng japan at australia. ang saya ng maka-iskor agad ang japan. pero minalas, hindi kinaya ang pressure kaya luhaan sila ng natapos ang laro. lalo na si fafa kawaguchi, yung goalie nila. nasayang lang lahat ang mga winner na saves niya hanggang 8 minutes bago matapos yung laro. feeling ko, dahil sa panalo ang mga tapal niya sa bola, nagfeeling ang lolo ko na kaya niya ang lahat. kaya yung isang napacrucial na side-kick ng aussie team 8 mins bago matapos ang laro, iniwan niya ang post niya at hinabol ang bola. kaso, pumunta sa kabilang side at walang depensa dun kaya madaling naipasok ang bola. at sa point na iyon nagsimulang gumuho ang japan team. biruin niyo, in 8 mins, naka 3 goals pa ang aussie team! mahina talaga sa pressure ang mga japones. sana lang may maipanalo silang game.

Sunday, June 11, 2006

May selebrasyon mamaya para sa Araw ng Kalayaan. Pupunta din daw ang Consul-General ng Osaka. Hmmm.

At para makiisa sa selebrasyon, napagpasiyahan ng aming bagong grupo na magluto at magbenta ng polvoron, pastillas, at yema. Wala ni isa man sa aming may experience na magluto niyan, pero mga matatapang kami. Sa pagbili pa lang ng ingredients, namroblema na kami. Yung pagluluto, hindi naman masyado, yung pagbabalot oo.

Walang powdered milk dito sa Japan. Halos pareho lang naman ang lasa sa paggamit ng skim milk. Mahirap palang magbalot ng polvoron. Sino ba nakaimbento na kailangang ibalot ito? Goldilocks ba nagpauso nun? Natatandaan ng ilan sa amin na pagkaluto ng mga nanay nila ng polvoron, diresto kain gamit lang ang kutsara. Kaso, alangan namang ibenta namin ng ganun di ba? Pipila, bibili ng polvoron, tapos susubuan namin? Hindi siguro kami maka-break even man lang. Ok lang siguro. Napuno naman ng halakhak ang kwarto namin simula 7pm hanggang 12am.

Hindi sa minamaliit ko ang selebrasyon ng community namin mamaya. Pero nakikita ko kasi isang malaking party lang ang mangyayari. Alam siyempre ng lahat ng Araw ng Kalayaan bukas. Ano ba dapat ang nararamdaman ng isang mamamayan mula sa isang bansang malaya? Isang araw magsasaya ang lahat pero kinabukasan, balik na naman sila sa pagiging alipin, ng kanilang mga pangangailangan, ng pangangailangan ng kanilang mga kamag-anak dito at sa pinas, ng kanilang mga asawa, ng kanilang mga amo...

May babasahin daw ang Con-Gen na mensahe mula kay PGMA. Hay naku. No comment.

Saturday, June 10, 2006

Sa tuwing maglalakad ako papuntang school, may nadadaanan akong maliit na tindahan ng gulay at prutas at iba pang paninda na dalawang matandang mag-asawa ang may-ari. Siguro nasa late 70s na sila o early 80s. Baka nga nasa late 80s pa e. Kuba na yung matandang babae pero siya pa rin ang naglalagay sa supot ng mga panindan niya. At yung matandang lalaki naman, ang... baaagaaaal... nang... mag....la....kad pero palagi pa ring nakangiti sa mga bumibili sa kanila. Silang dalawa lang palagi ang nakikita ko sa tindahan.

Ibang-iba talaga ang orientation ng mga Hapon. Sigurado akong may natatanggap na pension na ang mga iyan at hindi na nila kailangan pang magtrabaho. Pero kahit sa edad nila, pinili pa rin nilang magtrabaho. (Alam niyo ba na may namamatay dito sa pagiging workaholic? Bukod sa mataas ang suicide rate dahil sa stress?)

Gusto nila ang magtrabaho, at hindi sila umaasa sa pension lang. At kung wala man silang pension, kaya pa rin nilang suportahan ang sarili nila at hindi aasa sa iba: sa gobyerno, sa mga anak, sa mayayamang kamag-anak. Parang kung may sampung option sila kung paano suportahan ang sarili nila, baka pang labing-isa ang paghingi ng tulong sa mga anak.

Ibang-iba sa nakikita ko sa Pinas. Dahil kaya sa pag-uugali at values na hinubog ng kanilang nakaraan, ng kanilang kultra? Kaya nilang tumayo sa sarili nilang paa at mabuhay ng walang inaasahan kundi sarili nila.

Marami akong kakilalang pinoy na kaya ring gawin ito, pero kaya kaya natin ito bilang isang komunidad at isang bansa?

Wednesday, June 07, 2006

dahil madalas na akong magbasa tungkol sa humor (na dapat lang dahil ito ang topic ng MA thesis ko), share ko sa inyo itong mga bagong jokes na natanggap ko sa email. hindi mo kailangan ng malalim na analysis para matawa. read on and enjoy!

----------------

Pare1: pare parang malalim ang iniisip mo!
Pare2: nanaginip ako kagabi kasama ko 50 contestants ng Ms. Universe.
Pare1: swerte mo! ano problema mo?
Pare2: pare ako nanalo!

********
Patient: doc takot po ako sa bunot
Dentist: eto gamot pampatapang ng loob
Patient: (ininom ang gamot)
Dentist: ano matapang ka na ba?
Patient: oo doc! puta pag may gumalaw ng ngipin ko basag ang bungo!

********
1 panget na babe, hinoholdap
Holdaper: holdap ito! akin na gamit mo!
Babae: RAPE! RAPE! RAPE!
Holdaper: anong rape? holdap nga to eh!
Babae: wala lang! nagsusuggest lang...

********
In a pet shop... Customer talking to a parrot...
Customer: hoy! can you talk ha?! bobo!!!
Parrot: yes i can!!! ikaw?! can you fly ha? GAGO!!!

********
Girl: doc, pacheck-up po
Doc: sige hubad ka ng panty at bra tapos higa ka
Girl: hindi po ako, itong lola ko po
Doc: sige lola, hinga na lang po ng malalim
********
Farmer: lalaki na talaga ang aking anak kasi magsasaka na... ano ang balak mo itanim sa sakahan mo anak?
Anak: flowers papa!!! madaming-madaming flowers! pretty diba?!

naubos ko ang buong martes sa pag-aayos ng music files. gumawa ako ng folder by singers at may automatic na folder na nag-aappear para sa compilations. pag mahigit 2000 pala ang kanta, matagal kang uupo at haharap sa computer para lang ilagay ito sa ginawang folders, tapos ilipat sa itunes. buti na lang maayos na siya pagdating sa itunes. tapos sinimulan ko na ring gumawa ng playlists. meron akong oldies na kanta mula 60s, 70s, my fave 80s, 90s hits and rock songs, at rnb ng 2000 hanggang current songs. may OPM at JPOP din. kailangan may playlist ako na nakakaindak, na mapapakinggan habang nagbabasa, at bago matulog. kailangan may pampagising din. minsan mag pagka-obsessive compulsive ako. i-uupdate ko na lang mamaya ang ipod dyosa na kasama ko sa paglalakad at mahahabang biyahe.

***************

ang hirap matulog ng may sipon. dalawang oras na akong nakahiga kagabi bago ako nakatulog. sakit tuloy sa ulo pagkagising. dalawang beses na akong nagkakasakit simula May. feeling ko 10 buwan lang ang kaya ng katawan kong malayo sa pinas. naalala ko kasi nung 2000 na unang punta ko dito sa japan, dumating akong march, nagkasakit ako ng january dahil siguro sa pagod(bukod sa first time kong makaexperience n winter) na kinailangan pa akong dalhin sa ospital ng teacher ko. last year naman umuwi ako ng august pero nagkasakit din muna ako. at ngayon sampung buwan na ulit simula nang huli akong umuwi, sipon, lagnat at ubo for the past two months. dalawang buwan pa bago magbakasyon. kailangan kong umuwi para magrecharge.

****************

naaawa ako sa sarili ko pag may sakit ako, lalo na kung nandito. walang mag-aalaga sa akin. walang magtatanong kung nagugutom ba o kung anong gustong kainin. huhuhu. i want my nanay.

Monday, June 05, 2006

June na naman. Pasukan na naman. Excited na naman ang mga estudyante dahil may bagong bag at notebooks, may dahilan na naman para umalis ng bahay, at makakatanggap na naman sila ng baon.

Pero puro hindi magagandang balita ang nababasa sa sitwasyon ng edukasyon sa pinas. Kulang sa klasrum (kahit ano pang pausong komputasyon ni GMA), walang mga libro at iba pang facilities, kulang sa guro, mababang output ng mga mag-aaral, kulang sa budget. Puro na lang ba bad news, bad news, bad news? Anong silbi ng edukasyon kung hindi rin lang naman ito naibibigay sa LAHAT ng dapat makatanggap?

Kung ang kabataan ang pag-asa ng bayan, mukhang matagal pang magiging kawawa ang Pilipinas.

Saturday, June 03, 2006

masarap pagpawisan. at ngayong umiinit dito sa japan dahil malapit na ang summer, konting galaw lang pagpapawisan ka na. pero hindi iyan ang gusto kong pawis.

kapag kumain ka ng mainit na kanin o maanghang na ulam, lalabas ang pawis. magandang pawis iyan.

pagkatapos maglakad o tumakbo, pinagpapawisan. healthy iyan.

pero ang pinakamasarap na pawis para sa akin ang dahil sa pagsasayaw.

alam kong marunong akong magsayaw at kahit papaano malambot ang katawan ko. mas at home ako sa disco kaysa sa karaoke bar. kapag nagsasayaw ako, hindi ako nako-conscious kahit magmukha akong timang. sa tingin ko hindi ko uurungan kung may crazy dance contest. kaya kong manalo sa ganyan. pustahan pa.

nawawala sa isip ko ang mga nakaka-stress na bagay kapag sumasabay ako sa tugtog. nawawala ang lahat. ang natitira lang ay ang katawan kong umiindayog. keber sa mga kasama.

miss ko ng sumayaw. kaya naman kapag naiiwan ako sa bahay, nagwawala ako. kung yung kapitbahay kong pinoy sa baba e sumisigaw sa kanyang magic sing, ako naman kumakalabog kasabay ng BEP, ni JLo, VST, at iba pa.

gusto kong maging ballet dancer sana pero matanda na ang mga buto ko para diyan. ang matutupad ko na lang ay ang sayaw sa bangko. hindi yung traditional ha. mag-isa ako at may isang upuan. hehehe. matagal ko nang iniisip yan at siyempre, hindi for public viewing. by invitation lang.

at malamang hindi lang ako ang pagpapawisan. (lumabas din na frustrated night club dancer ako!)

*evil laugh*

Friday, June 02, 2006

tagged by Ghee

Sampung Simpleng Kasiyahan sa Buhay

1. Magandang panahong na may magandang cloud formations na kita pa rin ang asul na kalawakan. Good weather for walking.

2. Amoy ng at bulaklak.

3. Masarap na kape na ako ang nagtimpla.

4. Makatapos ng libro o article na kailangan para sa school. Mas madaling magbasa ng non-academic stuff. Magpupuyat talaga ako para sa mga ganyang libro. Pero pag academic-related na, nakakaantok.

5. Isang show na kahit walang katuturan pero sobrang nakakatawa (marami niyan dito). o kaya isang pelikula o drama na luluha ng balde-balde.

6. Isang ngiti o hello mula sa taong kakilala na nakikita sa daan.

7. Email, sulat, chat, tawag with loved-ones habang nandito ako. Kapag umuwi na ako sa pinas, tambay sa UP o kahit saan kasama ng mga kaibigan habang pinag-uusapan ang buhay sa Pilipinas at buhay ng ibang tao.

8. Masarap na pagkain na mura. O kung mahal man, libre =)

9. Kapag nagpapakilala ako sa mga tao at sinasabi kong taga-Pilipinas ako, alam nila kung saan ang Pilipinas, hindi dahil sa masasamang balita. At sasabihin nilang gusto nilang makapunta doon.

10. Realization na naiintindihan ko ang sinasabi ng kausap ko in japanese. at nakakasagot ako nang hindi nauutal o nagpapanic.

kayo, baka nakalimutan niyo na kung paano maging masaya sa dami ng hassle sa buhay. we will get by =)

blogger templates | Make Money Online