Saturday, February 24, 2007

isang buwan.
apat na linggo.
dalawampu't walong araw.

simula na ang pagbibilang ng mga araw. simula na ang pagliligpit, ang pag-aayos, ng buhay na sinimulan dito. para bumalik sa buhay na iniwan sa kabilang-ibayo. simula na ng pamamaalam.

何でこんなに切ないの?
ずっと帰りたいと思ってたのに。
何でいまさら、帰りたくない感じは
心のどこかで強く響いてるの?

6 Comments:

dangkin said...

wow! buti ka pa malapit ng matapos ang misyon..ii-enjoy mo ang bawat segundo ng pag tira mo dyan at baka abutin din ng ilang taon bago ka makabisita ulit..

God bless! :)

rems said...

uwi ka na ba?

wow! sana ma meet kita pg uwi mo.

ann said...

Malungkot ka ba na aalis ka na ryan? Di ba dapat mas excited kang bumalik sa pinas? wala lang feel ko lang sa post mo.

ria said...

malungkot po akong aalis dito. dahil mahigit 2 taon din ako. yung mga naging part ng buhay ko dito e hindi sigurado kung kelan magtatagpo ang mga landas namin ulit. pero masaya rin ako at babalik na. matagal ko ring hinintay na bumalik. so para iwas lungkot talaga, lakwatsa ang drama! at sana nga may ma-meet ako ka-blog :) saya siguro nun.

ghee said...

samishii yo ne,Ria...nareta tokoro de,kaeru da nante,demo itsuka modoreru hi ga kuru kamo shirenai kara...negatte..oinori o shite...maemuki ni nareba ii...

melai said...

abah mahusay ka na ha!
wag ka na malungkot kasi dami mo naman natutuhan dyan at saka :)
kikita na kayo ni tyo paeng :)
at saka dami mong sisimulan ulit sa pagbabalik mo diba :)

blogger templates | Make Money Online