Monday, November 12, 2007

Break muna

Dapat natutulog na ako kasi alas-siyete ang klase ko bukas. Tatlong sunod-sunod na klase. Sa isang klase pa lang ako may naihanda. Naghahanap pa ako ng ichichika dun sa dalawa. Dapat nagrereview din ako.

Nalulungkot din ako. Sino ba naman ang hindi makakaramdam ng lungkot sa mga binabalita ngayon? Pero hindi pwedeng magpakababad sa lungkot.

Buti na lang at sa academe ako nagtatrabaho. Iba't-ibang tao ang nakakasalamuha at nakikilala ko. Gusto ko lang i-share sa inyo ang first day ko.

Nagklase na ako kanina sa Japanese. Binigay ko lang naman ang aming silabus at pinadugo ko lang ang utak ng mga estudyante ko sa isang diagnostic test. Para alam nila na seryoso ako sa ginagawa ko kahit na madali kaming maging friendships. Eniweys, pagkatapos ng eksam, pinagsulat ko sila ng info card.

Hiningi ko ang basic na info tulad ng contact numbers, rason kung bakit sila nag-aaral ng japanese, talents, at expectations sa klase. Dati hinihingi ko rin kung ano ang expected grade nila. Lahat gusto ng uno. Walang paltos yan. Narealize ko nito lang na nalilito sila sa expected at wish. Kaya binago ko ang tanong. Ano ang grade na willing nilang pagtrabahuhan.

Ayun na. Lumabas ang totoong kulay. Meron pa ding nagsulat ng uno. Pero pwede na sa iba ang 1.5, 1.75, at 2. Nilimitahan na nila agad ang sarili nila. Nakakalungkot naman. Kahit sabihin nilang may pagka-realistic sila. Nakakalungkot pa rin.

2 Comments:

sachiko said...

so you are teaching japanese in the phil.? you are dyosa sensei desu ne,ja!

i've a new blog,kindly add me to your mega links! :)

thanks!
http://blissfullybare.wordpress.com/

Linguist-in-Waiting said...

Ok ang tanong ah! Magaya nga. Sa ganiyang paraan, makikita mo kung gaano ang ibubuga nila sa klase mo.

blogger templates | Make Money Online